Bij een abonnement roept het onmiddellijk de gedachte op dat je minder rekening hoeft te houden met beperkingen. Maar ik vroeg me iets anders af toen ik die boodschap hoorde. Bij een telefoonabonnement kun je de voorwaarden nalezen. Maar hoe weet je eigenlijk waar jouw eigen mogelijkheden ophouden?
Onbegrensd denken betekent niet dat je gelooft dat alles kan. Tijd, gezondheid, verantwoordelijkheid en omstandigheden stellen werkelijke grenzen, en daar kun je niet zomaar omheen. Toch zijn er ook grenzen die we ooit zelf hebben aangenomen. Een ervaring, een opmerking of een oude conclusie kan bepalen wat je nog voor mogelijk houdt. Op een dag denk je niet eens meer aan bepaalde kansen, omdat je ervan overtuigd bent geraakt dat ze niet bij jou passen.
Daar raakt het woord Unlimited aan loslaten. Niet omdat je al je grenzen moet doorbreken, maar omdat je misschien niet alles hoeft te geloven wat je ooit over je grenzen hebt besloten. De vraag is dan niet hoeveel groter je kunt worden, maar hoeveel mogelijkheden je ongemerkt hebt uitgesloten. Soms word je niet tegengehouden door de grenzen van je mogelijkheden, maar door de grenzen van wat je voor mogelijk houdt.
Drie vragen om even bij stil te staan
- Welke mogelijkheid komt bij jou nauwelijks nog op omdat je denkt dat ze niet bij je past? → Misschien heb je ooit besloten dat je ergens niet goed in bent, zonder daarna nog te onderzoeken of dat werkelijk zo is.
- Wanneer zeg jij bijna automatisch ‘dat kan ik niet’ of ‘zo ben ik niet’? → Achter zo’n vanzelfsprekende uitspraak kan een oude ervaring, een opmerking van iemand anders of een vertrouwde aanname schuilgaan.
- Wat zou er veranderen als je een oude conclusie niet langer als zekerheid hoefde te zien? → Je hoeft niet meteen iets nieuws te doen; soms begint vrijheid ermee dat je een mogelijkheid weer durft te overwegen.
Unlimited: een prachtige belofte, maar wat is onbegrensd eigenlijk?
Een reclame belooft iets aantrekkelijks door een beperking weg te nemen. Bij een abonnement kun je de voorwaarden nakijken. Je ziet wat er inbegrepen is, welke afspraken gelden en waar eventuele grenzen liggen. Er bestaat een omschrijving waarmee je de belofte kunt vergelijken.
Bij onszelf ligt dat ingewikkelder.
Hoe stel je vast wat je niet kunt, wanneer je het nooit hebt geprobeerd? Waar is de grens van jouw creativiteit, je vermogen om nieuwe mensen te ontmoeten of je bereidheid om iets onbekends te leren?
We gedragen ons soms alsof we die voorwaarden allang kennen.
Dat ligt mij niet. Daar ben ik geen type voor. Dat kan ik toch niet.
Alleen staat nergens vast dat zulke zinnen werkelijk beschrijven wat mogelijk is.
Dat maakt de belofte van onbegrensd leven tegelijk verleidelijk en misleidend. Het zou een nieuwe eis worden als we ervan maakten dat alles bereikbaar is zolang je maar groot genoeg denkt. Je zou jezelf voortdurend moeten overtreffen en iedere teleurstelling kunnen opvatten als bewijs dat je nog onvoldoende vertrouwen hebt.
Ik geloof daar niet in.
Sommige grenzen zijn werkelijk en belangrijk. Maar voordat je besluit dat iets onmogelijk is, mag je jezelf wel afvragen hoe je dat eigenlijk weet.
Komt het voort uit ervaring die je zorgvuldig hebt onderzocht? Of spreek je een conclusie na die ooit is ontstaan en daarna nooit meer ter discussie is gesteld?
“Onbegrensd denken betekent niet dat alles mogelijk is, maar dat je niet bij voorbaat uitsluit wat misschien wél mogelijk is.”
De mogelijkheden die je niet eens meer overweegt
Stel je een vrouw voor die op een zaterdag door een boekwinkel loopt. Bij de uitgang ligt een folder voor een cursus creatief schrijven.
Ze pakt hem op en blijft even lezen.
Er staat iets over verhalen bedenken, herinneringen beschrijven en ontdekken welke woorden je zelf kunt vinden. Het spreekt haar aan. Ze ziet zichzelf heel even aan een tafel zitten met een schrift voor zich, zonder te weten wat ze op papier zou zetten.
Nog voordat ze de folder helemaal heeft gelezen, komt er een andere gedachte tussendoor:
Ach, dat is toch niets voor mij. Ik ben niet creatief.
Ze legt hem terug en loopt verder. Bij de volgende winkel is het alweer uit haar gedachten verdwenen.
Er gebeurt niets opmerkelijks. Niemand wijst haar af, ze maakt geen fout en ze hoeft niet te ervaren dat een verhaal schrijven misschien lastig is.
Sterker nog, ze zal waarschijnlijk niet thuiskomen met het gevoel dat ze iets heeft gemist. Daarvoor is de mogelijkheid te snel uit haar aandacht verdwenen.
Misschien heeft een leraar vroeger gezegd dat ze beter kon rekenen dan schrijven. Misschien vergeleek ze zichzelf als kind met iemand die prachtige verhalen maakte. Het kan ook zijn dat ze gewoon nooit veel heeft geschreven en daaruit heeft afgeleid dat het haar niet ligt.
Wat de oorsprong ook is, de conclusie klinkt nu als iets wat ze over zichzelf weet.
Het bijzondere is niet dat ze besluit geen cursus te volgen. Daar is ze vrij in.
Het bijzondere is dat ze niet meer onderzoekt of het haar leuk zou lijken. Haar oude beeld van zichzelf heeft het antwoord al gegeven, nog voordat haar nieuwsgierigheid werkelijk ruimte kreeg.
Zo kun je je leven binnen bekende grenzen leiden zonder dat je voortdurend tegen die grenzen aanloopt.
Je schrijft je niet in voor een opleiding omdat je denkt dat studeren niets voor jou is. Je vraagt iemand niet mee voor een wandeling omdat je zeker weet dat die persoon geen belangstelling zal hebben. Je probeert geen nieuwe activiteit omdat je jezelf al jaren niet als sportief, muzikaal of ondernemend beschouwt.
De meest bepalende grenzen zijn soms juist de grenzen waar je nooit tegenaan loopt.
Je bereikt ze niet eens, omdat je die richting al veel eerder hebt uitgesloten.
Hoe een gedachte ongemerkt de waarheid wordt
Een aanname over jezelf hoeft niet te ontstaan door een ingrijpende gebeurtenis.
Soms begint ze met een gewone opmerking. Je bent stil tijdens een bijeenkomst en iemand noemt je geen prater. Je probeert iets nieuws en het lukt niet meteen. Of iemand anders blijkt ergens veel sneller in te zijn, waarna je denkt dat jij er kennelijk geen aanleg voor hebt.
Zo’n conclusie kan begrijpelijk zijn. Ze geeft een verklaring voor een ongemakkelijke ervaring en kan je beschermen tegen de kans dat je opnieuw teleurgesteld raakt.
Maar wanneer je haar jarenlang blijft meenemen, beïnvloedt ze niet alleen hoe je naar jezelf kijkt. Ze bepaalt ook wat je nog onderneemt.
Je neemt minder initiatief, vermijdt situaties waarin je onervaren bent of zoekt vooral bevestiging van wat je al kent.
Daardoor doe je weinig ervaringen op die een ander beeld zouden kunnen laten zien. Uiteindelijk lijkt je terughoudendheid het bewijs van je eerdere overtuiging:
Zie je wel, zo ben ik nu eenmaal.
Lees meer over hoe een gedachte zo vertrouwd kan worden dat ze als een vaststaand feit gaat voelen in Beperkende overtuigingen: hoe een aanname je leven stuurt.
Het heeft dan weinig zin om jezelf onmiddellijk het tegenovergestelde te vertellen.
Als je altijd hebt gedacht dat je niet creatief bent, hoef je niet ineens te geloven dat je dat wél bent.
Je weet het misschien gewoon nog niet.
Juist dat kan een nieuw begin zijn.
💡 Welke uitspraak over jezelf klinkt zo vanzelfsprekend dat je bijna vergeten bent wanneer je haar voor het eerst bent gaan geloven?
Werkelijke grenzen en grenzen die je hebt aangenomen
Natuurlijk kunnen we niet alles.
Gezondheid, beschikbare tijd, geld en verantwoordelijkheden hebben invloed op wat je kunt ondernemen. Wanneer iemand van beroep wil veranderen, zijn opleiding en inkomen geen verzinsels van het hoofd. En niet iedere droom laat zich verwezenlijken, hoe graag je dat ook zou willen.
Het verschil zit tussen onderzoeken wat haalbaar is en al vooraf besluiten dat iets onmogelijk is.
Het eerste vraagt dat je zowel naar kansen als naar beperkingen kijkt. Het tweede maakt die afweging overbodig: het antwoord staat immers al vast.
Misschien denk je dat je te oud bent om een nieuwe taal te leren. Leeftijd kan invloed hebben op de manier waarop en het tempo waarin je leert, maar maakt leren niet automatisch zinloos.
Misschien zeg je dat je niet sociaal bent. Grote gezelschappen kunnen je werkelijk uitputten, maar daarmee is nog niet gezegd dat een goed gesprek met iemand die je niet kent niets voor jou is.
Ik denk daarom graag aan het samenspel tussen realisme en idealisme.
Realisme zorgt dat je de werkelijkheid serieus neemt. Idealisme herinnert je eraan dat de huidige situatie niet altijd alles vertelt over wat nog mogelijk wordt.
Hoe die twee elkaar kunnen versterken, lees je in Als ‘realistisch zijn’ je vastzet.
Ook daarin krijgt Unlimited voor mij een andere betekenis.
Niet onbeperkt handelen, maar je blik niet smaller maken dan de werkelijkheid vraagt.
Je hoeft echte grenzen niet te ontkennen om te onderzoeken of een grens die je voor jezelf hebt getrokken wel werkelijk bestaat.
Waarom een vertrouwde beperking soms veilig voelt
De overtuiging dat iets niets voor jou is, kan ook rust geven. Je hoeft dan niet opnieuw als beginner iets te proberen, fouten te riskeren of je af te vragen wat anderen daarvan zullen vinden. Binnen de vertrouwde rol ken je de weg.
Dat maakt begrijpelijk waarom een oude conclusie soms zo moeilijk los te laten is.
De vrouw uit de boekwinkel hoeft geen verhaal te schrijven dat tegenvalt. Ze hoeft niemand te laten lezen wat ze maakt en zal zich niet ongemakkelijk voelen tussen mensen die er misschien veel handiger in zijn. Met het terugleggen van de folder voorkomt ze die onzekerheid.
Tegelijk geeft ze zichzelf geen kans om te ontdekken of het schrijven haar plezier zou geven.
Daar zit de dubbelheid van vasthouden. Je houdt niet alleen het ongemak buiten de deur, maar mogelijk ook een ervaring waarnaar je verlangt. En omdat je die richting niet meer overweegt, hoeft dat verlies niet eens als een gemis te voelen.
Het bekende beeld van jezelf blijft rustig overeind.
“Vaak geeft een oud oordeel je zekerheid over wie je bent, maar ontneemt het je de kans te ontdekken wie je óók zou kunnen zijn.”
Loslaten betekent niet dat je jezelf iets anders moet laten geloven
Bij beperkende overtuigingen denken we al snel dat we de negatieve gedachte moeten vervangen door een positieve.
Wie zichzelf niet creatief vindt, moet gaan geloven dat hij het wel is. Wie zegt iets niet te kunnen, zou zich voortaan moeten vertellen dat hij alles kan leren.
Maar daarmee blijft de behoefte aan zekerheid bestaan. Je hebt alleen het ene vaste verhaal voor een ander ingeruild.
Misschien hoeft dat helemaal niet. Wat als je eenvoudig erkent dat je nog niet weet of iets bij je past?
Je kunt je oude gedachte opmerken zonder ertegen te vechten.
Ik ben niet creatief, hoor je jezelf denken.
Vervolgens kun je je afvragen wanneer je dat bent gaan geloven en welke ervaringen je eigenlijk hebt om zo zeker te zijn. Je hoeft het antwoord niet meteen te vinden. Alleen al het onderscheid tussen iets weten en iets aannemen maakt je blik ruimer.
Als schrijven je uiteindelijk niets doet, is dat prima. Als je er onverwacht plezier aan beleeft zonder ooit een goed verhaal te publiceren, is dat evenzeer waardevol.
Het gaat niet om bewijzen dat de oude gedachte onjuist was. Het gaat erom dat de uitkomst niet langer bij voorbaat vastligt.
“Een mogelijkheid hoeft niet zeker te zijn om het onderzoeken waard te zijn.”
Onbegrensd denken en vrijer handelen zijn niet hetzelfde
Er is een verschil tussen een mogelijkheid opnieuw zien en er ook iets mee doen. Je kunt beseffen dat je misschien best zou kunnen schrijven, zonder ooit een pen op papier te zetten.
Dat inzicht is waardevol, maar zolang je je blijft gedragen alsof de oude conclusie waar is, krijgt de werkelijkheid weinig gelegenheid om je iets anders te laten ervaren.
Dat betekent niet dat je voortaan elke ingeving moet volgen. Onbegrensd handelen zou, letterlijk genomen, zelfs onwenselijk zijn. Je blijft rekening houden met de gevolgen van je keuzes, met anderen en met wat je werkelijk kunt dragen.
De vrijheid zit ergens anders: in de mogelijkheid om een stap te zetten die vroeger al door je eigen oordeel werd tegengehouden.
Misschien vraag je iemand om mee te gaan naar een tentoonstelling, terwijl je gewend bent te denken dat diegene daar vast geen zin in heeft. Je kunt ook informeren naar een cursus in plaats van onmiddellijk te besluiten dat je er niet thuishoort. Of je vertelt tijdens een overleg wat je hebt bedacht, zonder eerst zeker te weten dat iedereen het een goed idee vindt.
Zulke ervaringen zijn geen garanties voor succes. Je uitnodiging kan worden afgewezen, een cursus kan tegenvallen en iemand kan anders reageren dan je had gehoopt.
Maar er gebeurt wel iets wezenlijks: je leert iets over de werkelijkheid wat je achter je oude conclusie nooit had kunnen ontdekken.
Je hoeft niet te geloven dat iets zal lukken om jezelf toe te staan te onderzoeken of het mogelijk is.
Wat verandert er wanneer je weer nieuwsgierig durft te worden?
Hoe klein die verandering kan zijn, zie je bij de vrouw uit de boekwinkel.
Stel dat ze een week later opnieuw langs de boekwinkel loopt. Ze ziet de folder liggen en hoort dezelfde gedachte opkomen:
Dat is niets voor mij.
Ditmaal merkt ze hoe snel ze zichzelf alweer wegstuurt, nog voordat ze heeft onderzocht wat haar aan die cursus aansprak.
Ze hoeft zich niet meteen in te schrijven. Ze kan de folder meenemen, thuis een paar regels proberen te schrijven of iemand vragen wat zo’n cursus eigenlijk inhoudt.
Misschien schrijft ze uiteindelijk geen woord. Misschien ontdekt ze iets waar ze plezier in heeft.
Wat ze ook besluit, haar oude oordeel hoeft die keuze niet langer voor haar te maken.
En dat is een wezenlijk verschil.
De eerste keer verdween haar nieuwsgierigheid bijna ongemerkt achter de overtuiging dat ze niet creatief was. Nu merkt ze die gedachte op, zonder er onmiddellijk naar te handelen.
Ze hoeft nog niet te weten of schrijven werkelijk bij haar past. Alleen de mogelijkheid om dat zelf te ontdekken, is alweer terug.
Dat is de vrijheid die mij bij het woord Unlimited bezighoudt.
Bij een abonnement kun je de voorwaarden lezen en weet je welke ruimte je krijgt. Bij jezelf is het moeilijker: als je bepaalde wegen nooit onderzoekt, kun je niet weten wat je daar had kunnen ontdekken.
Je hoeft die wegen niet allemaal in te slaan. Maar je kunt ze wel weer als mogelijkheden gaan zien.
💡 Welke richting in jouw leven heb je ooit afgesloten zonder nog te onderzoeken of je er werkelijk niet thuishoort?
En jij? Waar loop jij steeds opnieuw tegenaan?
Misschien begrijp je heel goed wat er speelt. Maar toch blijven dezelfde gedachten, gevoelens of patronen terugkomen.
Wat blijf jij vasthouden?
Conclusie: hoeveel ruimte laat jij nog voor het mogelijke?
Het woord Unlimited klinkt als een belofte van onbeperkte ruimte.
In ons eigen leven bestaat die ruimte niet zonder grenzen, en dat hoeft ook niet. Maar we kunnen wel ontdekken dat sommige grenzen minder vaststaan dan we altijd hebben aangenomen.
De vrouw in de boekwinkel liet niet zomaar een cursus liggen. Ze liet een mogelijkheid voorbijgaan waarvan ze al dacht te weten dat die niets voor haar was.
Misschien doen we dat vaker dan we beseffen.
Niet omdat iemand ons tegenhoudt, maar omdat we zelf niet meer op het idee komen een andere richting te onderzoeken.
En misschien begint onbegrensd denken juist daar: niet bij het geloof dat alles kan, maar bij de bereidheid om opnieuw te kijken naar wat je voor onmogelijk hield.
Vaak word je niet tegengehouden door de grenzen van je mogelijkheden, maar door de grenzen van wat je voor mogelijk houdt.
Wat jij vasthoudt, houdt jou ook vast.
Verder lezen over aannames, nieuwsgierigheid en nieuwe mogelijkheden
Misschien heb je tijdens het lezen een gedachte over jezelf herkend die je al jarenlang vanzelfsprekend vindt. Of ontdek je dat je sommige mogelijkheden niet eens meer onderzoekt, omdat je denkt hun uitkomst al te kennen. Dat gebeurt niet alleen wanneer je ergens bang voor bent. Ook je vertrouwde kijk op mensen, gebeurtenissen en jezelf kan bepalen wat je opmerkt en wat buiten beeld blijft. Deze drie blogs laten vanuit verschillende invalshoeken zien hoe je minder hoeft vast te houden aan je eerste oordeel en opnieuw ruimte kunt geven aan wat je nog niet weet.
- Je verlangt naar contact. Waarom trek je je toch terug?
Je denkt te zien wat er werkelijk gebeurt, maar herkent misschien vooral wat je al verwachtte. Dit blog onderzoekt hoe aannames zichzelf kunnen bevestigen en waarom je daardoor steeds minder opmerkt wat niet binnen je vertrouwde beeld past. - Perspectief van mogelijkheden: wat een kind ziet en wij vaak vergeten
Kinderen kunnen onbekende dingen bekijken zonder vooraf te weten of ze haalbaar zijn. Als volwassenen beoordelen we vaak al voordat we proberen. Dit blog laat zien wat onbevangenheid ons kan leren, zonder het gezonde verstand terzijde te schuiven. - Nieuwsgierigheid verdwijnt waar zeker weten begint
Een conclusie kan zoveel zekerheid geven dat je geen aanleiding meer ziet om verder te kijken. Dit blog laat zien waarom nieuwsgierigheid niet hetzelfde is als overal aan twijfelen, maar juist ruimte kan maken om oude aannames opnieuw te onderzoeken.
Veelgestelde vragen over onbegrensd denken en loslaten
Wat betekent onbegrensd denken eigenlijk? Onbegrensd denken betekent niet dat je gelooft dat alles mogelijk is. Het betekent dat je niet bij voorbaat uitsluit wat misschien wel mogelijk is, alleen omdat je daar ooit een conclusie over hebt getrokken. Je blijft bereid je eigen aannames te onderzoeken.
Wat is het verschil tussen onbegrensd denken en onbegrensd handelen? Onbegrensd denken betekent openblijven voor wat je nog niet hebt onderzocht. Vrijer handelen is bereid zijn daar zorgvuldig iets mee te doen, met respect voor echte grenzen en de gevolgen voor anderen. Je hoeft niet zeker te weten dat iets lukt om het te mogen proberen.
Hoe herken ik een grens die vooral uit een aanname bestaat? Let op vanzelfsprekende uitspraken als ‘dat kan ik niet’, ‘zo ben ik niet’ of ‘dat is niets voor mij’. Vraag je af welke ervaring die gedachte ondersteunt en of je ooit hebt onderzocht of ze nog klopt. Sommige grenzen blijken werkelijk, andere vooral vertrouwd.
Moet ik mijn beperkende overtuigingen vervangen door positieve gedachten? Nee. Je hoeft niet van ‘ik kan dit niet’ naar ‘ik kan alles’ te gaan. Vaak ontstaat juist ruimte wanneer je erkent dat je nog niet weet wat mogelijk is en bereid bent dat zonder vooraf vaststaand oordeel te onderzoeken.
Wat heeft loslaten te maken met de reclamebelofte Unlimited? De reclame gebruikt Unlimited als een aantrekkelijke belofte van ruimte. In je eigen leven kan het woord uitnodigen tot een andere vraag: welke mogelijkheden heb je zelf al begrensd door wat je bent gaan geloven? Loslaten betekent hier dat je die oude conclusies niet langer automatisch als waarheid behandelt.

