Sinds 2004 help ik mensen zien wat zij vanbinnen vasthouden, hoe dat hen belemmert en waar hun eigen invloed weer begint.
Toen begrijpen niet genoeg was
Mijn manier van kijken ontstond niet uit een methode.
Ze ontstond uit de ervaring dat begrijpen alleen niet genoeg is.
Rond mijn dertigste raakte ik verstrikt in een depressie. Ik zocht, las en probeerde te begrijpen wat er met mij gebeurde.
Dat hielp.
Maar inzicht veranderde niet vanzelf wat er vanbinnen bleef gebeuren.
De werkelijke beweging ontstond toen ik anders leerde kijken.
Niet alleen naar wat ik dacht over wat ik voelde, maar naar wat er daadwerkelijk in mij gebeurde.
Niet alles onmiddellijk verklaren.
Niet wegduwen wat ongemakkelijk voelde.
Niet automatisch doorgaan met dezelfde reactie.
Maar opmerken.
Toelaten.
En zien wat ik zelf bleef vasthouden.
Daar begon iets zichtbaar te worden wat later een belangrijke kern van mijn werk werd:
Wat je niet ziet, blijft je gemakkelijk sturen. Wat je wél ziet, geeft je een keuze.
Er ontstond meer rust. Meer ruimte. En vooral meer vrijheid in hoe ik met mezelf en met wat er gebeurde kon omgaan.
Dat is nog steeds waar mijn werk over gaat.
Niet nóg meer over jezelf begrijpen.
Maar zichtbaar maken wat jou vanbinnen blijft sturen.
Loslaten neemt niet weg wat pijn doet
Later verloor ik mijn dochter, vlak voor haar geboorte.
Dat was een diep verlies.
En juist daar werd opnieuw duidelijk wat loslaten voor mij níét betekent.
Het betekent niet dat pijn verdwijnt.
Niet dat iets ineens goed is.
En ook niet dat je ergens ‘overheen’ moet.
Wat ik ervoer, was dat er verschil zit tussen de pijn die bij het leven hoort en het extra gevecht tegen wat er al is.
Je kunt verdriet voelen zonder jezelf ook nog vast te zetten in hoe het anders had moeten zijn.
Je kunt geraakt zijn en toch ergens ruimte blijven ervaren.
Loslaten is voor mij daarom geen manier om niets meer te voelen. Het is juist kunnen voelen zonder erin vast te blijven zitten.
Niet als truc.
Niet als techniek.
Maar als een innerlijke beweging.
De buitenkant verschilt. Vanbinnen zie ik vaak hetzelfde.
Mensen komen met verschillende verhalen.
Maar onder die verhalen zie ik vaak dezelfde beweging terug.
Aannames.
Verwachtingen.
Controle.
Bevestiging.
Bescherming.
Oude conclusies die zo vertrouwd zijn geworden dat ze als waarheid voelen.
Wat iemand vasthoudt, werkt door in hoe diegene voelt, denkt, reageert en kiest.
En vaak proberen mensen het gevolg op te lossen, terwijl datgene wat het blijft aansturen buiten beeld blijft.
Daar kijk ik naar.
Mijn manier van kijken
Ik begin niet alleen bij de vraag:
Hoe lossen we dit op?
Ik wil eerst weten:
Wat gebeurt hier werkelijk?
Wat voel je?
Welke betekenis geef je eraan?
Wat neem je aan?
Wat probeer je vast te houden, te beschermen of te voorkomen?
Hoe reageer je daardoor?
En wat houd je met die reactie misschien zelf in stand?
Niet om schuld te zoeken.
Juist het tegenovergestelde.
Waar je ziet wat je zelf in stand houdt, begint je eigen invloed.
Dat is voor mij verantwoordelijkheid.
Niet: het ligt allemaal aan mij.
Wel: dit gebeurt in mij, dit doe ik ermee en hier heb ik een keuze.
Daar ontstaat ruimte.
Tussen wat je raakt en hoe je reageert.
Tussen wat je voelt en wat je ervan maakt.
Tussen een gedachte en het geloven ervan.
En precies in die ruimte ontstaat keuzevrijheid.
Wat je van mij mag verwachten
Geen standaardantwoord.
Geen methode die ik over je heen leg.
Wel rustig en precies kijken naar wat er werkelijk gebeurt.
Ik stel vragen.
Ik vertraag waar je normaal doorgaat.
En ik help zichtbaar maken wat je misschien al lang voelt, maar nog niet helder ziet.
Niet om je te vertellen hoe je moet leven.
Wel zodat jij weer kunt zien waar je eigen invloed en keuze liggen.
Mijn werk is eenvoudig in taal.
Maar niet oppervlakkig.
We voegen meestal niet nóg meer toe.
We maken zichtbaar wat er al is — en wat niet langer de leiding hoeft te hebben.
Voor mensen die veel begrijpen en toch blijven vastlopen
Ik werk vaak met mensen die zichzelf behoorlijk goed kennen.
Mensen die veel hebben nagedacht, gelezen of geprobeerd.
En toch merken:
hier blijf ik in terugkomen.
Dat kan gaan over onrust, spanning, onzekerheid, verlies, aanpassen, controle of een patroon dat zich steeds opnieuw aandient.
De aanleiding verschilt.
Maar begrijpen alleen brengt niet altijd beweging.
In deze korte video laat ik zien waarom loslaten voor mij niet begint bij nóg meer nadenken of verklaren.
Maar bij eerlijk waarnemen wat er gebeurt voordat je er automatisch een conclusie aan verbindt.
Daar ontstaat de ruimte waarin iets kan veranderen.
Ook in organisaties
Mensen laten zichzelf niet achter wanneer ze naar hun werk gaan.
Wat zij vanbinnen vasthouden, nemen ze mee in gesprekken, samenwerking, besluiten en verandering.
Daarom spreek ik ook voor organisaties over wat mensen ongemerkt stuurt — en wat er verandert wanneer dat zichtbaar wordt.
Niet nóg meer kennis over gedrag. Wel bewustwording die iets kan veranderen in gedrag.
Samen kijken?
Je hoeft niet eerst precies te weten wat er aan de hand is.
Als je merkt dat iets blijft terugkomen en je wilt zien wat jou daarin vanbinnen vasthoudt, kunnen we er samen naar kijken.
Wat jij vasthoudt, houdt jou vast.
Wat je loslaat, laat jou los.
