Cliff Young werd beroemd door zijn opvallende Young Shuffle: een zuinige, schuifelende loopstijl waarmee hij in 1983 op 61-jarige leeftijd de ultramarathon van Sydney naar Melbourne won. Zijn verhaal laat iets bijzonders zien over doorzettingsvermogen: vooruitkomen vraagt niet altijd dat je beweegt zoals anderen bewegen.
We gaan gemakkelijk twijfelen aan ons eigen tempo of onze aanpak wanneer anderen sneller, zekerder of professioneler lijken. Dan houden we ons ongemerkt vast aan een beeld van hoe succes, groei of vooruitgang eruit hoort te zien. Precies dat beeld kan ervoor zorgen dat we onze eigen manier steeds minder vertrouwen.
Wanneer je die maatstaf van buiten losser durft te laten, ontstaat ruimte om opnieuw te onderzoeken wat werkelijk bij jou past. Niet de snelste of indrukwekkendste stap hoeft de juiste te zijn. Soms brengt juist de beweging die jij op jouw manier kunt blijven maken je verder.
Drie vragen om even bij stil te staan
- Waar in jouw leven voelt jouw eigen manier te langzaam, te eenvoudig of te afwijkend? → Misschien twijfel je niet omdat jouw aanpak niet werkt, maar omdat die er anders uitziet dan wat je om je heen ziet.
- Welke maatstaf gebruik jij om te bepalen of je goed genoeg vooruitgaat? → Soms zegt die maatstaf meer over wat gebruikelijk of bewonderd wordt dan over wat werkelijk bij jou past.
- Wat zou je anders doen wanneer je niet eerst hoefde te bewijzen dat jouw manier de juiste is? → Dan ontstaat ruimte om minder te vergelijken en eerlijker te kijken naar de stap die voor jou nu klopt.
Een man die nauwelijks leek op het beeld van een winnaar
In april 1983 stond de 61-jarige Australische aardappelboer Cliff Young aan de start van de eerste Westfield Sydney to Melbourne Ultramarathon: ongeveer 875 kilometer hardlopen van Sydney naar Melbourne. Voor veel mensen die hem daar zagen, paste hij nauwelijks bij het beeld van een atleet die zo’n wedstrijd zou kunnen winnen.
Toch was Young bepaald niet de onervaren boer die latere versies van het verhaal soms van hem hebben gemaakt. Hij liep al jaren grote afstanden, had meerdere marathons achter zijn naam en had op 58-jarige leeftijd zelfs een marathon in iets meer dan drie uur gelopen.
Wat hem vooral onderscheidde, was de manier waarop hij liep. Zijn pas was kort, zuinig en schuifelend, een stijl die later bekend werd als de Cliff Young Shuffle. Die manier van bewegen was mede ontstaan in de heuvelachtige en vaak natte omgeving rond zijn boerderij, waar hij veel liep en ook in rubberen laarzen achter het vee aan ging. Wat er voor buitenstaanders onbeholpen uitzag, bleek voor hem juist een efficiënte manier om langdurig te blijven bewegen.
Tijdens de eerste nacht gebeurde bovendien iets onverwachts. Door een verkeerd ingestelde wekker vertrok Young veel eerder dan de andere lopers, die volgens een onderlinge afspraak tot de ochtend zouden rusten. Toen zijn ploeg ontdekte hoeveel voorsprong dat opleverde, bleef hij de daaropvolgende dagen met zeer weinig slaap verderlopen. Uiteindelijk bereikte hij Melbourne na vijf dagen, vijftien uur en vier minuten, bijna tien uur voor de nummer twee en ruim onder de eerdere beste tijd over deze afstand.
Het zou gemakkelijk zijn om daar één eenvoudige les van te maken: wie maar lang genoeg doorgaat, wint.
Maar daarmee zouden we juist het interessantste deel van zijn verhaal missen.
Anders bewegen is niet hetzelfde als verkeerd bewegen.
Young deed niet wat er volgens anderen indrukwekkend of professioneel uitzag. Hij bewoog op een manier die hij jarenlang had ontwikkeld en die bij hem bleek te passen. Zijn stijl werd pas bijzonder gevonden nadat zichtbaar werd waartoe die hem in staat stelde.
Misschien herkennen we precies dát ook buiten de sport.
Wanneer de manier van een ander jouw maatstaf wordt
Je hoeft geen honderden kilometers te lopen om te merken hoe gemakkelijk je jouw eigen manier langs die van een ander legt.
Een collega vertelt dat zijn bedrijf in één jaar enorm is gegroeid. Iemand van jouw leeftijd maakt een grote carrièreswitch. Een vriend traint vijf keer per week en lijkt moeiteloos fitter te worden. Op LinkedIn zie je iemand alweer een volgende stap zetten terwijl jij nog bezig bent met iets waar je maanden geleden al aan begon.
Er is op dat moment niets veranderd aan jouw werk, je lichaam of je leven. Toch kan wat gisteren nog als een prima tempo voelde ineens langzaam gaan lijken.
Dat komt niet noodzakelijk doordat de ander iets over jou zegt. De vergelijking ontstaat vaak vanbinnen. Je ziet hoe iemand anders beweegt en je hoofd maakt daar razendsnel een maatstaf van: blijkbaar zou ik verder moeten zijn, misschien doe ik het niet goed genoeg of kennelijk moet het sneller dan ik dacht.
Vergelijken is op zichzelf niet verkeerd. Een ander kan je op ideeën brengen, je uitdagen of iets mogelijk laten lijken wat je zelf nog niet zag. Het verandert wanneer de ander niet alleen een bron van informatie wordt, maar ook degene aan wie jij afmeet of jouw ontwikkeling voldoende is.
Wil je hier meer over lezen? Lees dan Stop met vergelijken: wanneer de ander jouw meetlat wordt.
Wanneer je voortdurend om je heen kijkt om te bepalen hoe snel jij hoort te gaan, wordt het steeds moeilijker om nog te merken welk tempo werkelijk bij jou past.
Daar komt nog iets bij. We leren van jongs af aan door te kijken hoe iets hoort. Wanneer je ergens nieuw bent, observeer je anderen. Als je voor jezelf begint, zoek je ondernemers op die al verder zijn. Wanneer je gezonder wilt leven, wil je weten welke aanpak resultaat geeft.
Een voorbeeld kan alleen ongemerkt veranderen in een regel.
Dan denk je niet meer: zo doet die ander het, maar steeds vaker: zo zal het dus moeten.
Misschien maak je daardoor meer uren dan bij jou past omdat succesvolle mensen volgens jou altijd druk zijn. Je houdt een idee voor jezelf omdat iemand anders deskundiger klinkt. Je stelt iets uit omdat je vindt dat je op jouw leeftijd al verder had moeten zijn. Of je versnelt terwijl je eigenlijk merkt dat een rustiger tempo beter bij je past.
Onder die aanpassing zit vaak iets begrijpelijks. We willen serieus genomen worden, erbij horen, niet onnodig falen en graag enige zekerheid voelen dat de weg waarop we stappen niet volkomen verkeerd is.
Juist daarom kunnen verwachtingen van buiten zo krachtig worden. Wat jarenlang normaal, verstandig of succesvol werd gevonden, kan uiteindelijk als jouw eigen stem gaan klinken.
Wil je verder onderzoeken hoe verwachtingen van buiten ongemerkt vanbinnen richting kunnen gaan geven? Lees dan Waarom sociale verwachtingen je verder van jezelf kunnen brengen.
Dan wordt zichtbaar dat je soms niet alleen vasthoudt aan een doel, maar ook aan het beeld van hoe iemand die zo’n doel serieus neemt zich hoort te gedragen.
En precies daar kan iets wat ooit richting gaf, je uiteindelijk gaan beperken.
Jouw Young Shuffle hoeft er niet indrukwekkend uit te zien
De werkelijke waarde van de Young Shuffle zit niet in het schuifelen zelf. Het zou vreemd zijn wanneer we na het lezen van Cliff Youngs verhaal allemaal op dezelfde manier gingen lopen.
Het gaat om iets anders: een stap hoeft er niet indrukwekkend uit te zien om betekenisvolle beweging te zijn.
Misschien wil je een boek schrijven en past het populaire advies om iedere ochtend om vijf uur te beginnen totaal niet bij jouw leven. Maar iedere zondagmorgen schrijf je twee uur en na verloop van tijd ontstaat er wel degelijk een manuscript.
Misschien wil je fitter worden, maar merk je dat een strak trainingsschema je steeds opnieuw uitput of afschrikt. Drie momenten per week blijken voor jou haalbaar en na een halfjaar ben je verder dan in de jaren waarin je iedere keer te ambitieus begon.
Of misschien bouw je een bedrijf op zonder de spectaculaire groeicijfers waar anderen over vertellen. Je werkt zorgvuldig, ontwikkelt iets waar je werkelijk achter staat en houdt tegelijkertijd ruimte over voor mensen en dingen die ook belangrijk voor je zijn. Dat ziet er van buiten misschien minder indrukwekkend uit, maar het kan precies de manier zijn waarop jij wilt ondernemen.
De vraag is dus niet of jouw manier afwijkt van die van een ander. De relevantere vraag is of die manier je helpt om te blijven bewegen naar iets wat voor jou werkelijk betekenis heeft.
Dat vraagt soms vertrouwen wanneer je geen bevestiging krijgt dat je het volgens het boekje doet. Zodra anderen linksaf lijken te gaan, kan rechtsaf verrassend snel voelen alsof jij iets niet hebt begrepen.
Toch hoeft twijfel geen bewijs te zijn dat je verkeerd zit. Je kunt die twijfel opmerken zonder haar onmiddellijk tot conclusie te maken en opnieuw onderzoeken wat er feitelijk aan de hand is. Werkt jouw manier nog? Leer je? Beweeg je? Past deze route nog bij wat belangrijk voor je is?
Wanneer het antwoord daarop ja is, hoeft een afwijkend tempo niet gecorrigeerd te worden alleen omdat iemand anders sneller beweegt.
Doorgaan is iets anders dan jezelf voorbijlopen
Juist bij het verhaal van Cliff Young is één nuance essentieel.
Zijn prestatie was uitzonderlijk. Dagenlang extreem weinig slapen tijdens een ultramarathon is geen algemene formule voor succes, gezondheid of persoonlijke ontwikkeling. Wat in een uitzonderlijke wedstrijd werkte, hoeft geen verstandig uitgangspunt voor je dagelijks leven te zijn.
Soms is doorgaan precies wat een situatie vraagt. Het resultaat laat langer op zich wachten dan je hoopte en toch weet je dat de richting nog klopt. Dan kan volhouden betekenen dat je niet bij iedere tegenwind opnieuw hoeft te twijfelen aan je keuze.
Maar volhouden kan ook ongemerkt in forceren veranderen. Je lichaam vraagt om herstel, een aanpak levert steeds minder op of een doel dat ooit belangrijk was past niet meer bij wie je inmiddels bent. Dan kan hetzelfde idee — ik geef nooit op — je juist vastzetten.
Je eigen Young Shuffle vinden betekent daarom niet dat je een methode ontdekt waarmee je voortaan altijd kunt blijven doorgaan. Het betekent dat je minder automatisch laat voorschrijven hoe vooruitgang eruit hoort te zien.
Misschien hoort rust bij jouw beweging. Misschien moet je de route veranderen terwijl de richting hetzelfde blijft. Misschien vraagt trouw blijven aan jezelf juist dat je ophoudt met iets wat vooral belangrijk is geworden omdat je er al zoveel tijd en energie in hebt geïnvesteerd.
Je hoeft niet trouw te blijven aan iedere manier waarop je ooit dacht vooruit te moeten gaan.
Dat is het verschil tussen doorzettingsvermogen en vasthouden. Doorzettingsvermogen kan flexibel blijven. Vasthouden maakt van één tempo, route of uitkomst steeds gemakkelijker de enige aanvaardbare mogelijkheid.
Wat houd je vast wanneer jouw manier niet goed genoeg voelt?
Stel dat je tijdens een vergadering een voorstel wilt doen. Je hebt erover nagedacht en het idee voelt inhoudelijk sterk, maar net voordat jij iets wilt zeggen begint een collega uitgebreid over zijn aanpak. Hij klinkt overtuigd, gebruikt begrippen die jij niet zou gebruiken en lijkt precies te weten hoe het moet.
Misschien merk je spanning in je buik of borst. Dat lichamelijke signaal vertelt je nog niet wat er aan de hand is. Het zegt alleen dat deze situatie iets in je raakt.
Vrij snel kan daar een gedachte bij komen: mijn idee is waarschijnlijk te eenvoudig.
En even later misschien: hij weet hier duidelijk meer vanaf dan ik.
Voor je het weet, zeg je niets.
Niemand heeft jouw voorstel afgewezen. Je hebt ook niet vastgesteld dat het inhoudelijk zwak is. Toch heeft een eerste lichamelijke reactie razendsnel betekenis gekregen en is die betekenis vervolgens jouw gedrag gaan sturen.
Dat gebeurt op allerlei manieren. Iemand gaat sneller en jij denkt dat je achterloopt. Iemand klinkt zelfverzekerd en jouw twijfel voelt ineens als tekortkoming. Iemand kiest een andere route en je begint te vermoeden dat jouw aanpak niet professioneel genoeg is.
Ons hoofd doet daarmee niets vreemds. Het probeert voortdurend te begrijpen wat er gebeurt en gebruikt eerdere ervaringen, verwachtingen en overtuigingen om betekenis te geven aan nieuwe situaties.
Het wordt interessant wanneer je niet meer merkt dat er tussen de gebeurtenis en jouw conclusie nog iets is gebeurd.
Daar kan ruimte ontstaan.
Niet doordat je jezelf onmiddellijk overtuigt dat jouw idee wél geweldig is, maar doordat je even niet verder hoeft te gaan dan wat je werkelijk weet. Je voelt spanning. Je hoort de gedachte dat jouw aanpak misschien te eenvoudig is. En je kunt onderzoeken wat je op dat moment probeert veilig te stellen.
Misschien wil je voorkomen dat je niet serieus genomen wordt. Misschien wil je vermijden dat iemand je idee afwijst. Misschien wil je vooral niet degene zijn die iets zegt wat achteraf naïef blijkt.
Dat maakt je reactie begrijpelijk. Maar het betekent nog niet dat je die reactie hoeft te volgen.
Wat zou er veranderen wanneer je jouw manier eerst werkelijk laat bestaan voordat je haar langs de maatstaf van een ander legt?
Misschien spreek je je idee alsnog uit en blijkt dat de ander iets weet wat jij nog niet wist. Dan kun je leren en bijstellen. Misschien blijkt jouw eenvoud juist iets zichtbaar te maken wat in het ingewikkelde verhaal van de ander ontbrak.
In beide gevallen heb je iets belangrijks teruggewonnen: de ervaring zelf krijgt weer de kans om je nieuwe informatie te geven.
Je eigen tempo terugvinden zonder jezelf af te sluiten
Je eigen manier volgen betekent niet dat je je afsluit voor advies, kritiek of nieuwe inzichten. Dat zou van onafhankelijkheid gemakkelijk koppigheid maken.
Het gaat juist om de ruimte waarin je kunt luisteren zonder jezelf onmiddellijk te verlaten.
Je kunt zien dat iemand anders sneller gaat zonder daar meteen van te maken dat jij achterloopt. Je kunt advies krijgen zonder automatisch aan te nemen dat de ander beter weet wat in jouw leven past. En je kunt ontdekken dat jouw aanpak verbetering nodig heeft zonder daaruit te concluderen dat er iets mis is met jouw manier van zijn.
Je hoeft niet te kiezen tussen blind je eigen gang gaan en jezelf aanpassen aan alles wat van buiten komt. Je kunt informatie toelaten, voelen wat ze met je doet, onderzoeken wat werkelijk relevant is en daarna opnieuw kiezen.
Dat is ook loslaten.
Niet het loslaten van ambitie, groei of discipline, maar van de greep waarmee je vasthoudt aan een beeld van hoe die eruit zouden moeten zien.
Wie dat beeld losser kan vasthouden, krijgt ruimte om te ontdekken dat vooruitgang vele vormen kan hebben. De ene keer betekent dat versnellen, de andere keer volhouden en soms juist vertragen of opnieuw kiezen.
De beweging hoeft niet spectaculair te zijn om werkelijk van jou te zijn.
En jij? Waar loop jij steeds opnieuw tegenaan?
Misschien begrijp je heel goed wat er speelt. Maar toch blijven dezelfde gedachten, gevoelens of patronen terugkomen.
Wat blijf jij vasthouden?
Conclusie: je hoeft niet te bewegen zoals iedereen beweegt om verder te komen
Het verhaal van Cliff Young wordt vaak verteld als een verhaal over een man die simpelweg langer doorging dan de rest. Dat is waar, maar het is niet de enige reden waarom zijn verhaal zoveel jaren later nog aanspreekt.
Misschien raakt het ons ook omdat hij zo weinig leek op het beeld dat mensen vooraf van een winnaar hadden. Zijn leeftijd, achtergrond en opvallende loopstijl pasten daar nauwelijks bij, terwijl juist die eigen manier hem hielp om iets uitzonderlijks te presteren.
Daar zit een uitnodiging in die veel breder is dan hardlopen.
Je zult altijd mensen tegenkomen die sneller bewegen, overtuigender spreken of een route volgen die er logischer uitziet dan die van jou. Je kunt daar veel van leren zonder van hun manier automatisch jouw maatstaf te maken.
Zodra je minder hoeft vast te houden aan hoe succes, groei of vooruitgang eruit horen te zien, ontstaat ruimte om opnieuw te kijken naar de beweging die werkelijk bij jou past.
Misschien is die rustiger dan je dacht. Misschien minder zichtbaar. Misschien anders.
Maar anders hoeft niet verkeerd te zijn.
Je hoeft niet te voldoen aan het beeld van hoe succes, doorzetten of vooruitgaan eruit hoort te zien. Soms kom je juist verder wanneer je durft te vertrouwen op jouw eigen manier, jouw eigen tempo en jouw eigen stap.
Wat jij vasthoudt, houdt jou ook vast.
Als je verder wilt onderzoeken hoe je jouw eigen manier terugvindt
Je eigen tempo en richting raken gemakkelijk vertroebeld wanneer je jezelf vergelijkt, vasthoudt aan verwachtingen of oude aannames als waarheid gaat behandelen. Deze drie artikelen verdiepen ieder een andere laag van die beweging.
- Ontwikkel het talent dat je hebt, niet het talent dat je denkt te moeten hebben
Soms raak je niet alleen je tempo kwijt, maar ook het zicht op wat werkelijk bij je past. Deze blog verdiept wat er gebeurt wanneer je probeert te voldoen aan een beeld van wie je zou moeten zijn, terwijl juist jouw natuurlijke manier van denken, werken of verbinden te weinig ruimte krijgt. - Aannames die je groei tegenhouden: wat probeer je niet eens meer?
Nog voordat je iets probeert, kan een oude conclusie al bepalen wat je wel of niet serieus neemt. Deze blog laat zien hoe aannames over jezelf, je mogelijkheden en wat voor iemand zoals jij wel of niet haalbaar is ongemerkt je speelruimte begrenzen. - De invloed van succesverhalen: je ziet de trailer, niet het hele verhaal
Een inspirerend verhaal kan moed geven, maar ook ongemerkt een nieuwe maatstaf worden. Deze blog verdiept waarom het belangrijk is om je door het succes van anderen te laten inspireren zonder hun route, tempo of uitkomst als blauwdruk voor je eigen leven te gebruiken.
Veelgestelde vragen over Cliff Young, de Young Shuffle en je eigen weg volgen
Wat is de Young Shuffle van Cliff Young? De Young Shuffle is de kenmerkende, korte en schuifelende loopstijl waarmee de Australische ultraloper Cliff Young bekend werd. Die zuinige manier van bewegen was mede ontstaan door jarenlang lopen in het heuvelachtige gebied rond zijn boerderij en bleek zeer geschikt voor lange afstanden.
Wat kunnen we van Cliff Young leren over doorzettingsvermogen? Niet dat je altijd moet doorgaan of nooit mag rusten. Zijn verhaal laat vooral zien dat doorzettingsvermogen niet noodzakelijk betekent dat je dezelfde aanpak, snelheid of stijl moet volgen als anderen. Een manier die werkelijk bij jou past kan minstens zo waardevol zijn.
Hoe weet ik of mijn eigen tempo goed is of dat ik mezelf tegenhoud? Kijk minder naar snelheid alleen en meer naar wat er daadwerkelijk gebeurt. Wanneer je blijft leren, kiezen en bewegen naar iets wat belangrijk voor je is, kan een rustig tempo heel passend zijn. Wanneer je vooral blijft wachten om onzekerheid, afwijzing of mogelijke fouten te vermijden, kan het zinvol zijn om te onderzoeken wat je werkelijk tegenhoudt.
Betekent je eigen weg volgen dat je adviezen van anderen kunt negeren? Nee. Feedback en ervaring van anderen kunnen je helpen om iets te zien wat je zelf mist. Advies wordt pas werkelijk bruikbaar wanneer je onderzoekt wat ervan past bij jouw omstandigheden, waarden en richting.
Hoe laat ik het idee los dat er maar één juiste manier is om vooruit te komen? Begin met opmerken wanneer een voorbeeld of verwachting in jouw hoofd verandert in een regel. Zodra zo hoort het weer één mogelijke route wordt in plaats van de enige juiste, ontstaat ruimte om te leren van anderen én serieus te nemen wat voor jou daadwerkelijk werkt.