Wat vanbinnen blijft sturen, zie je terug in gedrag, samenwerking en keuzes.
Ik maak zichtbaar wat mensen zelf in stand houden — en waar ruimte ontstaat om anders te kiezen.
Wat niet wordt gezien, blijft vaak sturen
Een team kan afspraken maken over openheid en toch dingen onbesproken laten.
Een leidinggevende kan willen loslaten en toch blijven controleren.
Iemand kan weten dat hij zich moet uitspreken en zich opnieuw inhouden.
Mensen kunnen zeggen dat ze anders willen samenwerken en toch steeds in dezelfde reacties terechtkomen.
Dat is niet vreemd.
Gedrag wordt niet alleen bepaald door wat we weten of willen.
Ook aannames, verwachtingen, behoefte aan controle, onzekerheid, bevestiging en oude manieren van beschermen spelen mee.
Vaak zonder dat iemand het zelf doorheeft.
Wat mensen vanbinnen vasthouden, komt vanzelf mee de organisatie in.
Je kunt heel goed weten wat verstandig is. En toch iets anders doen.
Beter luisteren.
Meer delegeren.
Feedback niet direct persoonlijk maken.
Niet alles zelf oplossen.
Iets uitspreken voordat irritatie zich opstapelt.
We weten het vaak wel.
Maar weten verandert niet automatisch wat er gebeurt wanneer iets ons werkelijk raakt.
Dan kan iemand verdedigen.
Controleren.
Zich aanpassen.
Terugtrekken.
Doorgaan.
Of juist harder gaan trekken.
Daar zit mijn werk.
Niet bij nóg een uitleg over gewenst gedrag.
Maar bij zichtbaar maken wat iemand vanbinnen blijft sturen.
Wat houd jij vast dat jou eigenlijk vasthoudt?
Dat is de vraag die als een rode draad door mijn lezingen loopt.
Wat gebeurt er in jou wanneer iets je raakt?
Welke betekenis geef je eraan?
Wat neem je aan?
Wat wil je beschermen, vasthouden of voorkomen?
En wat doe je daardoor?
Want wat logisch voelt als reactie, kan ongemerkt precies datgene in stand houden waar je last van hebt.
Iemand neemt steeds meer over omdat hij vindt dat anderen te weinig verantwoordelijkheid nemen.
Maar juist daardoor krijgen anderen steeds minder ruimte om verantwoordelijkheid te nemen.
Iemand zegt niets omdat hij spanning wil voorkomen.
Maar daarmee blijft precies datgene onbesproken wat spanning veroorzaakt.
Wat ooit bescherming gaf, kan later precies datgene worden wat je belemmert.
Geen lezing om alleen naar te luisteren
Ik wil niet dat mensen na afloop denken:
Interessant verhaal.
En maandag weer precies hetzelfde doen.
Daarom laat ik mensen tijdens mijn lezingen niet alleen begrijpen wat er gebeurt.
Ik laat ze het bij zichzelf herkennen.
Met eenvoudige ervaringen.
Herkenbare situaties.
Humor.
En vragen die soms verrassend dichtbij komen.
Niemand hoeft daarbij persoonlijke verhalen in een zaal te delen.
Het hoeft niet zwaar of therapeutisch te worden.
De beweging vindt vooral vanbinnen plaats.
Dat moment waarop iemand ineens ziet:
Dit doe ik dus zelf.
Daar gebeurt iets.
Want wat je niet ziet, stuurt je.
Wat je wél ziet, geeft je een keuze.
Daar begint verantwoordelijkheid
Verantwoordelijkheid is niet hetzelfde als schuld.
Het gaat niet om:
Het ligt dus aan mij.
Het gaat om:
Wat is hierin van mij?
Wat neem ik mee in dit gesprek?
Welke conclusie trek ik?
Waar houd ik controle?
Wat verwacht ik van de ander?
Wat vermijd ik?
En wat houd ik met mijn eigen reactie misschien zelf in stand?
Dat is geen beschuldiging.
Het is juist de plek waar invloed terugkomt.
Zolang je vooral ziet wat de ander of de organisatie zou moeten veranderen, blijft je eigen invloed gemakkelijk buiten beeld.
Zodra je ziet wat jij doet, ontstaat er ruimte om iets anders te doen.
.
Van automatische reactie naar keuze
Tussen wat er gebeurt en hoe iemand reageert, zit ruimte.
Alleen voelen we die ruimte lang niet altijd.
Voor je het weet heb je al ingevuld wat de ander bedoelt.
Ben je geraakt.
Heb je een conclusie getrokken.
En reageer je vanuit iets wat veel ouder of groter is dan dat ene moment.
In mijn lezingen maken we die beweging zichtbaar.
Niet om iedere reactie eindeloos te analyseren.
Maar om mensen te laten ervaren:
Ik heb een reactie. Ik bén mijn reactie niet.
Daar ontstaat keuzevrijheid.
Je kunt luisteren voordat je verdedigt.
Vragen voordat je invult.
Iets uitspreken voordat je je terugtrekt.
En verantwoordelijkheid nemen voor wat werkelijk van jou is.
Wat kan één lezing in beweging zetten?
Een lezing verandert geen organisatie in één uur.
Dat beloof ik ook niet.
Maar één nieuw inzicht kan wel blijven doorwerken.
Mensen kunnen eerder herkennen wat er bij hen gebeurt wanneer spanning ontstaat.
Ze kunnen hun eigen aandeel beter zien.
Een terugkerend patroon kan eindelijk woorden krijgen.
En een gesprek dat steeds over de ander ging, kan ineens ook over jezelf gaan.
Dat kan merkbaar worden in samenwerking, feedback, eigenaarschap, verandering en de manier waarop mensen met spanning omgaan.
Niet omdat iedereen ineens ander gedrag heeft aangeleerd.
Maar omdat mensen iets zijn gaan zien wat daarvoor onzichtbaar bleef.
Wat je eenmaal werkelijk bij jezelf hebt gezien, kun je niet zomaar meer níét zien.
Voor organisaties die verder willen kijken dan gedrag
Deze lezing past wanneer je mensen niet alleen wilt informeren of inspireren, maar ze ook wilt laten stilstaan bij wat zij zelf meenemen in wat er tussen mensen gebeurt.
Bij een congres of symposium.
Tijdens een organisatie- of medewerkersdag.
Met professionals, teams of management.
Rond thema’s als samenwerking, verandering, verantwoordelijkheid, werkdruk of terugkerende patronen.
Maar ook zonder dat er eerst een probleem hoeft te zijn.
Soms is juist dát het moment om stil te staan.
Voordat harder werken de enige oplossing wordt.
Vooraf bespreken we wat er speelt, wie er in de zaal zitten en wat de bijeenkomst mogelijk moet maken.
De kern blijft dezelfde.
De voorbeelden en accenten moeten bij jullie passen.
Wat anderen teruggeven
“Gerrit was een katalysator voor de professionalisering van onze vakgroep.”
Vakgroep medisch specialisten
“Zijn expertise heeft ons als organisatie verder gebracht.”
Dennis, bestuursvoorzitter
“Gerrit weet zijn publiek op een andere manier naar zichzelf te laten kijken. Het zette de aanwezigen aan tot nadenken.”
Bert, verandermanagement
Soms ontstaat de behoefte om verder te kijken
Een lezing staat op zichzelf.
Soms wordt er iets zichtbaar waarvan een organisatie daarna zegt:
Hier zit iets. Hier willen we verder mee.
Dan kan een verdiepende sessie met een kleinere groep passend zijn.
Niet als standaard vervolgprogramma.
Maar alleen wanneer verdere verdieping werkelijk iets toevoegt.
Wat speelt er bij jullie onder de oppervlakte?
Misschien loopt er niets echt vast.
Maar blijven bepaalde reacties, gesprekken of patronen wel terugkomen.
Of wil je mensen laten ervaren hoe sterk wat zij vanbinnen meenemen, doorwerkt in wat er tussen hen gebeurt.
Dan kan één lezing al een ander gesprek openen.
Of wil je men