Inhoudsopgave

Altijd die verrekte mitsen en maren: wanneer is het genoeg?

Mitsen en maren zijn de voorwaarden die je ongemerkt aan je eigen geluk, rust en tevredenheid verbindt. Je denkt pas te kunnen ontspannen wanneer alles geregeld is, anderen tevreden over je zijn of je genoeg hebt bereikt. Maar als er steeds nieuwe voorwaarden bijkomen, verschuift het moment waarop het eindelijk goed genoeg is steeds verder.

Achter die voorwaarden schuilt vaak een behoefte aan zekerheid, controle of goedkeuring. Je probeert afwijzing, teleurstelling of het gevoel niet goed genoeg te zijn te voorkomen. Daardoor blijf je jezelf aanpassen, bewijzen of zorgen maken, terwijl je juist verlangt naar meer rust, vrijheid en vertrouwen in jezelf.

Het persoonlijke verhaal van Maartje laat zien hoe diep zulke patronen kunnen doorwerken. Haar ontdekking is dat loslaten niet betekent dat je niets meer belangrijk mag vinden, maar dat je niet voortdurend aan voorwaarden hoeft te voldoen om jezelf te kunnen zijn. Wanneer je herkent wat jou vanbinnen vasthoudt, ontstaat er ruimte om anders naar jezelf en je leven te kijken.


Drie vragen om even bij stil te staan

  • Aan welke voorwaarden verbind jij jouw eigen geluk? → Misschien wacht je op iets waarvan je denkt dat het eerst moet veranderen voordat je werkelijk tevreden kunt zijn.
  • Wat probeer je te voorkomen met al die mitsen en maren? → Achter een verstandige verklaring kan ook de angst schuilgaan om tekort te schieten, afgewezen te worden of de controle te verliezen.
  • Hoeveel ruimte geef jij jezelf om gewoon te zijn wie je bent? → Merk eens op hoe vaak je jezelf pas rust of vrijheid toestaat wanneer je aan bepaalde verwachtingen hebt voldaan.

De woorden van Maartje bleven bij me

Misschien herken je het wel. Je hebt iets bereikt waar je tevreden over zou kunnen zijn, maar vrijwel meteen verschijnt de gedachte dat het nog beter had gekund. Of je hebt eindelijk tijd om uit te rusten, maar vindt dat er eerst nog van alles moet gebeuren.

Zo kunnen mitsen en maren ongemerkt een steeds grotere plaats in je leven innemen.

Ik moest daaraan denken toen ik een bijzondere mail ontving van Maartje, een vrouw die ik heb mogen begeleiden. Ze vertelde over de voorwaarden die jarenlang haar leven hadden beïnvloed. Over het voortdurend rekening houden met verwachtingen, het verlangen naar goedkeuring en de angst die daaronder verborgen lag.

Wat mij vooral raakte, was hoe ze beschreef dat ze zichzelf afhankelijk had gemaakt van alles en iedereen. Niet omdat anderen voortdurend iets van haar eisten, maar omdat ze zelf steeds meer voorwaarden was gaan verbinden aan haar gevoel van geluk en tevredenheid.

Haar woorden maken zichtbaar hoe vanzelfsprekend zulke patronen kunnen worden. Je merkt vaak pas hoeveel invloed ze hebben wanneer je ontdekt wat je al die tijd van jezelf hebt gevraagd.

Ik laat Maartje graag zelf aan het woord.

De mail van Maartje

Hoi Gerrit,

Wie kent nou echt het gevoel van geluk, zonder allerlei “mitsen en maren”…? Hoe vaak zeggen we niet: “ja, maar dat hangt af van…” Gelukkig zijn we mensen, maar het is soms moeilijk om zonder die mitsen en maren ons geluk te vinden. We leren immers allemaal om de beste te zijn, om goedkeuring te krijgen en te voldoen aan verwachtingen.

Voor mij heeft dat geleid tot een leven waarin ik mezelf afhankelijk maakte van alles en iedereen. Zo verloor ik het contact met mijn eigen kern. Wat is nou eigenlijk de kern van jezelf? Voor mij ligt dat onder al die “mitsen en maren.”

In mijn geval was het angst die me vasthield in die mitsen en maren. Door jouw begeleiding, Gerrit, en door terug naar mijn Kern te gaan, heb ik geleerd om op een andere manier naar mezelf te kijken. Ik stelde mezelf vragen en ontdekte wat me echt tegenhield. En door dat proces van zelfinzicht kon ik die angst loslaten.

Sindsdien heb ik een rust gevonden die ik niet voor mogelijk hield. Ik voel me vrij, zonder de mitsen en maren die me vroeger zo beperkten. Voor mij is terug naar de Kern als een levensboom. Een zaadje dat geplant wordt en uitgroeit tot een stevige boom met diepe wortels. Welke storm ook langskomt, ik blijf staan. En dat geeft me innerlijke rust.

Nooit gedacht dat ik zonder die mitsen en maren mijn geluk zou vinden. Inmiddels weet ik beter. Nogmaals dank!

Groetjes, Maartje


Hoe we ongemerkt voorwaarden aan ons geluk verbinden

Maartje schrijft dat we leren om de beste te zijn, goedkeuring te krijgen en aan verwachtingen te voldoen. Daar zit een belangrijk inzicht in, want veel van de voorwaarden waarmee we onszelf later beperken, zijn ooit heel begrijpelijk ontstaan.

Al vroeg ontdekken we hoe prettig het voelt wanneer anderen tevreden over ons zijn. We krijgen een compliment omdat we iets goed hebben gedaan, merken dat mensen waardering hebben voor onze inzet of voelen ons trots wanneer iets lukt waar we veel moeite voor hebben gedaan.

Daar is natuurlijk niets mis mee. Waardering ontvangen is fijn en ergens goed in willen worden kan veel voldoening geven. Ook rekening houden met anderen is een waardevol onderdeel van het leven.

Maar ergens kan er ongemerkt iets veranderen.

Wat eerst iets was wat je graag wilde, wordt iets waarvan je gaat geloven dat je het nodig hebt om je goed te kunnen voelen. Je wilt niet alleen goed werk afleveren, maar vooral voorkomen dat iemand teleurgesteld in je raakt. Je wilt niet alleen een fijne relatie, maar ook voortdurend de bevestiging dat de ander je waardeert. En wat je bereikt, lijkt steeds minder belangrijk dan wat je nog moet bereiken om eindelijk tevreden te kunnen zijn.

Zo ontstaan voorwaarden die zich steeds verder met je leven verweven.

Misschien herken je dat op een gewone zaterdagochtend. Je hebt een drukke week achter de rug en verheugt je erop om eindelijk niets te hoeven. Maar zodra je rustig met een kop koffie gaat zitten, begint je hoofd alweer. Er ligt nog wat werk, het huis kan wel een schoonmaakbeurt gebruiken en eigenlijk zou je ook nog iemand moeten bellen.

Voor je het weet, voelt ontspannen als iets waarvoor je eerst toestemming moet verdienen. Pas wanneer alles gedaan is, mag je gaan zitten. Alleen komt dat moment zelden, omdat er altijd wel iets is wat nog aandacht vraagt.

Het opmerkelijke is dat niemand je op dat moment hoeft te vertellen dat je niet mag ontspannen. Je hebt die voorwaarde inmiddels zelf zo vanzelfsprekend gemaakt dat je nauwelijks nog merkt dat je eraan vasthoudt.

En dat geldt niet alleen voor rust. Misschien voel je je pas waardevol wanneer anderen tevreden over je zijn, of vind je dat je pas gelukkig mag zijn wanneer je leven voldoet aan het beeld dat je er ooit van hebt gemaakt.

“Je kunt aan alle verwachtingen voldoen en toch het contact met jezelf verliezen.”

Precies dat beschrijft Maartje in haar mail. Ze ontdekte dat haar aandacht steeds meer gericht was geraakt op alles en iedereen om haar heen, terwijl ze het contact met haar eigen kern verloor.

In het kennisbankartikel Waarom sociale verwachtingen je verder van jezelf kunnen brengen lees je meer over hoe de behoefte aan goedkeuring en de angst voor afwijzing ervoor kunnen zorgen dat we ons blijven aanpassen. Zelfs wanneer we voelen dat wat anderen van ons verwachten niet meer overeenkomt met hoe we zelf willen leven.

En juist daar wordt het interessant. Want hoe komt het eigenlijk dat we blijven voldoen aan voorwaarden waarvan we misschien allang merken dat ze ons niet gelukkig maken?


Waarom die verrekte mitsen en maren zo verstandig klinken

We denken bij mitsen en maren al snel aan twijfel, uitstellen of steeds weer redenen bedenken waarom iets niet kan. Maar daarmee kijken we eigenlijk alleen naar de buitenkant.

Want achter een voorwaarde kan iets schuilgaan wat voor iemand veel belangrijker voelt dan de voorwaarde zelf.

Neem iemand die voortdurend probeert het anderen naar de zin te maken. Ze vindt het belangrijk dat mensen zich prettig bij haar voelen, houdt rekening met hun wensen en is bijna altijd bereid iets extra’s te doen. Dat klinkt als een mooie eigenschap, en dat kan het ook zijn.

Maar stel dat ze nauwelijks nee durft te zeggen, omdat ze bang is dat iemand haar dan egoïstisch zal vinden. Of dat ze zich verantwoordelijk voelt voor de teleurstelling van een ander, zelfs wanneer ze daar eigenlijk niets aan kan veranderen.

Dan gaat het niet meer alleen over aardig zijn.

Onder haar gedrag kan de overtuiging liggen dat ze anderen tevreden moet houden om gewaardeerd te worden. En zolang ze die overtuiging als vanzelfsprekend beschouwt, zal ze zichzelf steeds opnieuw aanpassen.

Dat geeft misschien tijdelijk opluchting. Er ontstaat geen vervelend gesprek, niemand lijkt teleurgesteld en ze hoeft de spanning van een mogelijke afwijzing niet te ervaren.

Alleen merkt ze na verloop van tijd dat het steeds moeilijker wordt om haar eigen grenzen serieus te nemen. Haar aandacht gaat vooral uit naar wat anderen nodig hebben, terwijl haar eigen wensen langzaam naar de achtergrond verdwijnen.

Wat haar aanvankelijk een gevoel van veiligheid gaf, begint haar inmiddels behoorlijk te beperken.

Maartje ontdekte dat angst bij haar een belangrijke rol speelde. Dat maakt haar verhaal zo waardevol, omdat ze niet bleef hangen bij de omstandigheden waarvan ze dacht dat die moesten veranderen. Ze begon te onderzoeken waarom ze zelf zo sterk vasthield aan al die voorwaarden.

Angst heeft namelijk niet altijd het gezicht dat we verwachten. Soms uit die zich in voortdurende bezorgdheid, maar net zo goed kan angst verborgen zitten achter perfectionisme, verantwoordelijkheidsgevoel of de overtuiging dat je vooral verstandig moet handelen.

Je zegt dat je nog wat meer zekerheid nodig hebt, terwijl je eigenlijk bang bent om een verkeerde keuze te maken. Of je vertelt jezelf dat je rekening wilt houden met iedereen, terwijl je vooral vreest dat iemand je niet meer aardig zal vinden wanneer je een keer voor jezelf kiest.

Dat betekent niet dat iedere voorwaarde verkeerd is. Natuurlijk kunnen er goede redenen zijn om voorzichtig te zijn, verantwoordelijkheden serieus te nemen of eerst na te denken voordat je een beslissing neemt.

Maar er is een wezenlijk verschil tussen bewust rekening houden met de werkelijkheid en jezelf voortdurend proberen te beschermen tegen iets wat misschien helemaal niet gebeurt.

“Wat verstandig klinkt, kan ook een manier zijn om je angst niet te hoeven voelen.”

En zolang die angst niet zichtbaar wordt, blijf je misschien proberen je omstandigheden zo te organiseren dat je haar nooit hoeft tegen te komen.

Je wilt zekerheid voordat je kiest, waardering voordat je jezelf laat zien en de garantie dat niemand teleurgesteld raakt voordat je een grens durft aan te geven.

Maar hoe meer voorwaarden je daarvoor stelt, hoe afhankelijker je wordt van iets wat je nooit volledig in eigen hand hebt.

💡 Welke voorwaarde in jouw leven voelt verstandig, terwijl je ergens ook merkt dat je vooral probeert iets ongemakkelijks te voorkomen?


Wat Maartje ontdekte toen ze anders naar zichzelf ging kijken

Er staat nog een zin in Maartjes mail die wat mij betreft bijzondere aandacht verdient. Ze schrijft dat ze zichzelf vragen ging stellen en ontdekte wat haar werkelijk tegenhield.

Die woorden lijken eenvoudig, maar ze beschrijven een wezenlijke verandering in de manier waarop je naar jezelf kunt kijken.

Wanneer je jarenlang gewend bent geraakt om je geluk afhankelijk te maken van omstandigheden en verwachtingen, zoek je de oplossing vaak op dezelfde plaats als waar je denkt dat het probleem ligt.

Je wilt dat de ander je meer waardeert, dat je werk minder spanning oplevert of dat je eindelijk voldoende zekerheid krijgt om ontspannen te kunnen leven.

En natuurlijk kunnen zulke veranderingen waardevol zijn. Een prettige werkomgeving, wederkerige relaties en voldoende zekerheid dragen allemaal bij aan je welzijn.

Maar wat gebeurt er wanneer je omstandigheden verbeteren en je merkt dat de onrust toch terugkomt?

Misschien heb je eindelijk die waardering gekregen waar je zo naar verlangde, maar maak je je een week later alweer zorgen over wat iemand anders van je vindt. Of je hebt een belangrijke taak afgerond en voelt je even opgelucht, totdat je aandacht verschuift naar alles wat er nog moet gebeuren.

Het lijkt alsof je telkens iets bereikt wat je rust zou moeten geven, terwijl je die rust maar moeilijk kunt vasthouden.

Dan kan het verhelderend zijn om niet onmiddellijk opnieuw naar een oplossing te zoeken, maar stil te staan bij wat er in jou gebeurt.

Stel dat iemand kritisch reageert op iets wat je hebt gedaan. Je voelt misschien spanning in je buik of merkt dat je ademhaling verandert. Vrijwel meteen verschijnt er een gedachte: zie je wel, ik doe het niet goed.

Misschien ga je jezelf verdedigen, blijf je het gesprek in gedachten herhalen of probeer je achteraf alsnog bevestiging te krijgen.

Maar wat gebeurde er eigenlijk?

Er was een opmerking die je raakte. Je ervoer een gevoel en je hoofd gaf daar razendsnel betekenis aan. Die betekenis voelde misschien zo overtuigend dat je nauwelijks meer onderscheid maakte tussen wat de ander werkelijk zei en wat jij daaruit over jezelf concludeerde.

Wanneer je daar eerlijk bij stilstaat, kun je ontdekken dat een oude overtuiging opnieuw invloed krijgt op hoe je je voelt en reageert.

Misschien geloof je al lange tijd dat je geen fouten mag maken, dat je iedereen tevreden moet houden of dat je pas waardevol bent wanneer anderen dat bevestigen.

En juist zo’n overtuiging kan de behoefte aan steeds nieuwe voorwaarden in stand houden.

Daarom begint loslaten ook bij het herkennen van wat je werkelijk voelt en wat je probeert te beschermen, zonder onmiddellijk in je gebruikelijke verklaringen en reacties te verdwijnen.

Dat vraagt geen hard oordeel over jezelf. Want ook de neiging om alles goed te willen doen, is vaak ontstaan vanuit een begrijpelijk verlangen naar veiligheid, waardering of verbondenheid.

In Persoonlijke verantwoordelijkheid: de kracht achter echte groei lees je hoe belangrijk het is om onderscheid te maken tussen wat werkelijk binnen jouw invloed ligt en wat je bij anderen of de omstandigheden mag laten. Verantwoordelijkheid nemen betekent niet dat je overal schuldig aan bent, maar dat je eerlijk kijkt naar je eigen aandeel zonder jezelf te veroordelen.

Maartje beschrijft hoe ze door dat zelfonderzoek haar angst begon te herkennen en uiteindelijk kon loslaten.

Wat haar eerder vanzelfsprekend leek, hoefde haar niet langer op dezelfde manier te bepalen. Ze ontdekte dat ze anders naar zichzelf kon kijken, zonder voortdurend de bevestiging van de buitenwereld nodig te hebben.

En daarmee kwam er iets terug wat ze onderweg was kwijtgeraakt: het contact met zichzelf.


De levensboom van Maartje: stevig staan zonder alles te beheersen

Aan het einde van haar mail vergelijkt Maartje het terugvinden van haar kern met een levensboom. Een boom die uit een zaadje groeit, steeds steviger wordt en uiteindelijk diepe wortels ontwikkelt.

Welke storm ook langskomt, schrijft ze, ik blijf staan.

Ik vind dat een bijzonder mooi beeld, vooral vanwege wat ze daarmee eigenlijk niet zegt.

Ze schrijft niet dat er nooit meer een storm zal komen. Ook beweert ze niet dat niemand haar nog kan teleurstellen, dat ze nooit meer onzeker zal zijn of dat haar leven voortaan precies verloopt zoals ze het graag wil.

Haar woorden gaan over de stevigheid die ze in zichzelf heeft gevonden.

En daarin ligt een wezenlijk verschil met de manier waarop we ons vaak proberen veilig te voelen.

We willen graag dat onze omstandigheden voorspelbaar zijn, dat anderen ons begrijpen en dat belangrijke dingen verlopen zoals we hadden gehoopt. Wanneer dat lukt, voelen we ons misschien ontspannen en tevreden.

Maar zodra iets verandert, kan die tevredenheid weer verdwijnen. Iemand reageert anders dan verwacht, een plan gaat niet door of we krijgen te maken met een situatie waarop we weinig invloed hebben.

Als je rust vooral afhankelijk is van zulke omstandigheden, moet je voortdurend blijven proberen de wereld om je heen in de gewenste richting te bewegen.

Dat is vermoeiend en uiteindelijk onmogelijk.

Maartjes levensboom laat een andere mogelijkheid zien.

Een boom staat niet stevig doordat hij de wind kan tegenhouden. Hij heeft wortels waardoor hij kan blijven staan terwijl de omstandigheden om hem heen veranderen.

Zo kun je ook leren meer vertrouwen te vinden in jezelf, zonder voortdurend te hoeven bepalen hoe anderen reageren of hoe je leven zich ontwikkelt.

Dat betekent niet dat je nooit meer geraakt wordt. Je kunt verdriet voelen wanneer iemand je teleurstelt, onzeker zijn over een belangrijke beslissing of het moeilijk vinden wanneer iets anders loopt dan je had gehoopt.

Maar die ervaringen hoeven niet onmiddellijk te betekenen dat er iets mis is met jou of dat je leven pas weer goed kan zijn wanneer alles is opgelost.

“Stevig staan betekent niet dat je nooit meer wankelt.”

Misschien is dat wel wat Maartje met haar levensboom zo mooi beschrijft. Niet de afwezigheid van moeilijke omstandigheden, maar het vertrouwen dat ze zichzelf niet voortdurend hoeft kwijt te raken wanneer die omstandigheden veranderen.

En hoe meer je dat begint te ervaren, hoe minder noodzakelijk sommige van die oude mitsen en maren worden.


Wanneer je jezelf niet langer hoeft te bewijzen

Er is nog iets wat ik uit Maartjes verhaal wil meenemen, omdat het misschien wel de meest confronterende kant van al die voorwaarden raakt.

Hoe vaak leven we alsof we eerst iets moeten verdienen wat we onszelf eigenlijk allang zouden mogen toestaan?

Je mag pas tevreden zijn wanneer je genoeg hebt bereikt. Je mag pas ontspannen wanneer alles af is. Je mag jezelf pas goed genoeg vinden wanneer niemand meer kritiek op je heeft.

Maar wat gebeurt er wanneer je zo’n vertrouwde voorwaarde begint te herkennen op het moment dat die je gedrag opnieuw dreigt te bepalen?

Misschien voel je dat je een grens wilt aangeven, maar begint je hoofd onmiddellijk redenen te bedenken waarom dat voor de ander vervelend zou kunnen zijn.

Je weet eigenlijk wat je wilt zeggen. Toch voel je de neiging om je aan te passen, omdat je bang bent dat de ander teleurgesteld raakt of je minder zal waarderen.

Voorheen zou je misschien automatisch hebben ingestemd. Daarmee zou je op dat moment een ongemakkelijk gesprek voorkomen en de mogelijke teleurstelling van de ander niet onder ogen hoeven zien.

Maar ondertussen ga je opnieuw voorbij aan wat voor jou belangrijk is.

En juist daar kan iets veranderen.

Je merkt niet alleen dat je moeite hebt om nee te zeggen, maar begint ook te begrijpen waarom. Je voelt de spanning die ontstaat bij de gedachte dat iemand teleurgesteld kan raken. Misschien ontdek je dat je die teleurstelling eigenlijk probeert te voorkomen omdat je bang bent niet meer gewaardeerd te worden.

Dat is het moment waarop je kunt herkennen hoe je jezelf vanbinnen blijft vasthouden.

Niet doordat iemand je verplicht om ja te zeggen, maar doordat je zelf bent gaan geloven dat je de ander tevreden moet houden om je goed te kunnen voelen.

Die ontdekking hoeft de spanning niet onmiddellijk weg te nemen. Het kan nog steeds ongemakkelijk zijn om een grens aan te geven. Misschien blijft de angst voor afwijzing zelfs even voelbaar.

Maar je hoeft niet automatisch te doen wat die angst je ingeeft.

Je kunt bij dat ongemakkelijke gevoel blijven zonder jezelf opnieuw aan te passen en vervolgens rustig aangeven wat voor jou wel of niet mogelijk is.

Misschien zeg je een keer nee zonder een uitgebreide verklaring te geven. Of je blijft bij een beslissing, terwijl je weet dat iemand anders daar liever iets anders had gezien.

Het gaat er niet om dat je voortaan altijd voor jezelf kiest zonder rekening te houden met anderen. Het gaat erom dat rekening houden met anderen niet langer hoeft te betekenen dat je jezelf voortdurend opzijzet.

Daar ligt ook je eigen verantwoordelijkheid. Niet als schuldvraag, maar als de plek waar je opnieuw invloed krijgt op je eigen gedrag en keuzes.

Want zolang je vooral probeert te voorkomen wat een ander misschien zal voelen of vinden, blijft jouw vrijheid afhankelijk van diens reactie.

Wanneer je dat patroon herkent, ontstaat er ruimte om een andere keuze te maken. Ook wanneer die keuze nog spannend voelt.

En misschien ontdek je dan dat je niet alleen beter je grenzen kunt aangeven, maar ook gemakkelijker tevreden kunt zijn met wat je hebt gedaan. Zelfs wanneer iets achteraf beter had gekund of iemand anders er anders over denkt.

💡 Als je niets meer hoeft te bewijzen om goed genoeg te zijn, welke voorwaarde zou dan misschien haar betekenis verliezen?

Je hoeft niet direct een antwoord te hebben. Alleen al het onderzoeken van die vraag kan je laten zien hoeveel vanzelfsprekendheden je jarenlang met je hebt meegedragen.

Maartje ontdekte dat ze onder al haar mitsen en maren iets terugvond wat ze onderweg was kwijtgeraakt. Niet een nieuwe manier om aan alle verwachtingen te voldoen, maar een andere verhouding tot zichzelf.

Niet proberen een leven te creëren waarin niets je meer kan raken, maar ontdekken dat je niet langer alles hoeft vast te houden wat je ooit nodig dacht te hebben om je veilig of gelukkig te voelen.


En jij? Waar loop jij steeds opnieuw tegenaan?

Misschien begrijp je heel goed wat er speelt. Maar toch blijven dezelfde gedachten, gevoelens of patronen terugkomen.

Wat blijf jij vasthouden?


Conclusie

Wat mij in Maartjes mail vooral raakt, is dat ze ontdekte hoe sterk haar geluk afhankelijk was geworden van verwachtingen, waardering en goedkeuring. Niet omdat ze bewust voor die afhankelijkheid had gekozen, maar omdat angst haar jarenlang aan allerlei voorwaarden had laten vasthouden.

Door eerlijk te kijken naar wat er vanbinnen gebeurde, vond ze iets terug wat ze onderweg was kwijtgeraakt: vertrouwen in zichzelf.

Dat betekent niet dat je geen doelen meer hoeft te hebben, geen rekening meer moet houden met anderen of nooit meer onzeker mag zijn. Maar je kunt wel ontdekken dat jouw rust en tevredenheid niet voortdurend hoeven af te hangen van alles wat je nog moet bereiken, voorkomen of bewijzen.

Maartje noemt het terugkeren naar haar kern. Een stevigheid van binnenuit, waardoor ze niet langer iedere storm hoeft tegen te houden om overeind te blijven.

En misschien begint daar ook voor jou iets te veranderen.

Wanneer je ontdekt dat je niet eerst aan al die verrekte mitsen en maren hoeft te voldoen om jezelf te mogen zijn.

Wat jij vasthoudt, houdt jou ook vast.


Als je verder wilt kijken dan de voorwaarden die je jezelf oplegt

Maartjes verhaal laat zien hoe gemakkelijk we onszelf afhankelijk kunnen maken van wat anderen verwachten, wat we bereiken of wat er nog ontbreekt. Soms merk je pas hoeveel invloed dat heeft wanneer je eerlijk kijkt naar de voorwaarden die je aan jezelf stelt. Deze drie blogs gaan ieder dieper in op een andere kant van dat vasthouden en laten zien waar ruimte kan ontstaan.

  • Vrij worden van de mening van anderen — leven volgens je eigen kompas
    Je kunt heel goed weten dat de mening van anderen niets zegt over jouw waarde en er toch door geraakt worden. Misschien pas je je aan, slik je iets in of blijf je nadenken over een opmerking. Dit blog onderzoekt waarom goedkeuring zoveel gewicht kan krijgen en hoe je dichter bij jezelf kunt blijven.
  • Wanneer is je leven geslaagd? Je hoeft niets te bewijzen
    Ergens onderweg kun je gaan geloven dat je pas tevreden mag zijn wanneer je genoeg hebt bereikt. Dan wordt zelfs iets waar je trots op bent al snel gevolgd door de vraag wat er nog beter moet. Dit blog laat je anders kijken naar succes, verwachtingen en de waarde die je jezelf toekent.
  • Je zoekt geluk elders. Wat zie je op je eigen akker?
    Je kunt verlangen naar meer terwijl er tegelijkertijd al veel waardevols in je leven aanwezig is. Toch verschuift je aandacht soms steeds naar wat ontbreekt, alsof het geluk ergens anders op je wacht. Aan de hand van een bijzonder verhaal ontdek je waarom we zo gemakkelijk voorbijgaan aan wat er al is.

Veelgestelde vragen over mitsen en maren en geluk op voorwaarden

Waarom blijf ik voorwaarden stellen aan mijn eigen geluk? Omdat voorwaarden je een gevoel van zekerheid, veiligheid of controle kunnen geven. Misschien heb je geleerd dat je eerst iets moet bereiken of bewijzen voordat je tevreden mag zijn. Daardoor kan geluk ongemerkt afhankelijk worden van verwachtingen waaraan je steeds opnieuw probeert te voldoen.

Hoe herken ik het verschil tussen een verstandige voorwaarde en angst? Een verstandige voorwaarde helpt je rekening te houden met wat werkelijk belangrijk of noodzakelijk is. Wanneer je steeds nieuwe redenen vindt om iets niet te doen of jezelf voortdurend probeert te beschermen tegen mogelijke teleurstellingen, kan ook angst een rol spelen. Het helpt om te onderzoeken wat je precies probeert te voorkomen, zonder je twijfel meteen als verkeerd te beoordelen.

Wat als ik me schuldig voel wanneer ik tijd voor mezelf neem? Misschien ben je gewend geraakt om de behoeften en verwachtingen van anderen voorrang te geven. Daardoor kan het ongemakkelijk voelen wanneer je aandacht aan jezelf besteedt, zelfs wanneer je behoefte hebt aan rust. Je kunt dat schuldgevoel erkennen zonder automatisch te concluderen dat je iets verkeerd doet.

Hoe ga ik om met iemand die voortdurend iets van mij verwacht? Het helpt om onderscheid te maken tussen wat de ander werkelijk van je vraagt en wat jij denkt te moeten doen om gewaardeerd te blijven. Je kunt rekening houden met iemand zonder iedere verwachting als jouw verantwoordelijkheid te beschouwen. Soms betekent dat dat je een grens aangeeft, ook wanneer je dat spannend vindt.

Kan ik gelukkig zijn terwijl er nog veel onzeker is in mijn leven? Onzekerheid en tevredenheid hoeven elkaar niet uit te sluiten. Je kunt zorgen hebben, ergens naar verlangen of moeilijke omstandigheden meemaken en tegelijkertijd momenten van rust en verbondenheid ervaren. Geluk hoeft niet te betekenen dat alles goed is, maar ook niet dat je pas mag genieten wanneer alles is opgelost.

✉️ Ontvang regelmatig een blog dat zichtbaar maakt wat je vasthoudt. Afmelden kan altijd