Goedkeuring krijgen voelt prettig. We willen gezien, gewaardeerd en geaccepteerd worden door mensen die belangrijk voor ons zijn. Een compliment kan je goed doen, belangstelling kan je raken en het voelt fijn wanneer iemand begrijpt waarom je een bepaalde keuze maakt.
Daar is niets mis mee.
Het wordt anders wanneer de reactie van een ander steeds meer gaat bepalen of jij zelf nog rustig kunt blijven bij wat je vindt, voelt of kiest. Dan zeg je misschien ja terwijl je eigenlijk nee voelt, houd je een mening voor je of lees je een kort appje meerdere keren terug omdat de toon je onzeker maakt. Je kijkt naar buiten om te bepalen of wat er in jou gebeurt wel goed mag zijn.
Aanpassen geeft dan tijdelijk houvast. Zolang de ander tevreden blijft, lijkt er weinig aan de hand. Je voorkomt misschien teleurstelling, kritiek of een ongemakkelijk gesprek. Maar wanneer je dat vaak doet, betaal je daar ongemerkt voor met je energie, je grenzen en de ruimte om te voelen wat voor jou werkelijk klopt.
Loslaten betekent daarom niet dat de mening van anderen je niets meer doet. Het betekent dat je kunt verdragen dat iemand teleurgesteld is, kritiek heeft of jouw keuze niet begrijpt, zonder jezelf alvast te veranderen om die pijn vóór te zijn.
Juist daardoor ontstaat een andere vorm van verbinding: één waarin de ander belangrijk mag zijn zonder dat jij daarvoor bij jezelf vandaan hoeft.
Drie vragen om even bij stil te staan
- Waar pas jij jezelf sneller aan zodra je merkt dat iemand iets anders van je verwacht? → Juist daar kan zichtbaar worden hoeveel invloed de mogelijke reactie van een ander op jouw keuze heeft.
- Wat denk je dat het over jou zegt wanneer iemand je niet begrijpt, teleurgesteld is of jouw keuze afkeurt? → Misschien raakt de reactie van de ander niet alleen jullie contact, maar ook iets in hoe jij naar jezelf kijkt.
- Wat kost het je wanneer je steeds eerst naar buiten kijkt voordat je jezelf serieus neemt? → Denk aan je energie, je grenzen, je rust en de vrijheid om eerlijk te zeggen wat voor jou klopt.
Goedkeuring zoeken begint vaak in een heel klein moment
Een collega staat naast je bureau en vraagt of jij die middag nog iets kunt oppakken. Terwijl hij praat, weet je eigenlijk al dat het niet uitkomt. Je agenda zit vol en je had jezelf beloofd vandaag op tijd te stoppen.
Heel even komt er een helder antwoord in je op:
Vandaag niet.
Maar dan zie je hoe gehaast hij is. Misschien denk je aan die keer dat hij jou heeft geholpen. Of er schiet alleen maar een snelle gedachte door je hoofd:
Straks vindt hij me niet collegiaal.
“Ja hoor,” zeg je. “Komt goed.”
De collega loopt opgelucht weg en voor hem is het moment voorbij. Bij jou werkt het nog even door. Je schuift iets anders in je agenda, merkt dat je tempo omhooggaat en zit later op de middag geïrriteerd naar je scherm te kijken.
Het is verleidelijk om te denken dat je collega je grens heeft overschreden. Maar hij stelde een vraag. Jij voelde een grens en sprak haar niet uit.
Niet omdat je geen grens hebt en ook niet omdat je niet weet wat je wilt. Op dat moment voelde het alleen gemakkelijker om jezelf aan te passen dan om te ontdekken wat er zou gebeuren wanneer je nee zei.
Precies zo ziet goedkeuring zoeken er vaak uit. Niet als een groot verlangen om door iedereen bewonderd te worden, maar in kleine momenten waarin de mogelijke reactie van een ander zwaarder begint te wegen dan wat je zelf voelt.
Je merkt het wanneer je een mail opnieuw herschrijft omdat één zin misschien te direct is. Wanneer je zegt dat het je niet uitmaakt waar jullie eten, terwijl je wel degelijk een voorkeur hebt. Of wanneer iemand tijdens een gesprek wat stiller wordt en jij vanaf dat moment nauwelijks nog luistert, omdat je vooral probeert te achterhalen of je iets verkeerd hebt gezegd.
Daarom kan goedkeuring zoeken lang onzichtbaar blijven. Het lijkt op vriendelijkheid, zorgvuldigheid en rekening houden met anderen. En vaak ís het dat ook.
Het verschil wordt voelbaar wanneer je merkt dat je niet meer werkelijk vrij bent om ook iets anders te kiezen.
Je helpt dan niet alleen omdat je wilt helpen. Er speelt ook mee wat een nee misschien over jou zou kunnen zeggen. Je houdt niet alleen rekening met iemand omdat die belangrijk voor je is, maar probeert ook voor te zijn wat zijn teleurstelling in jou zou kunnen oproepen.
“Soms pas je jezelf al aan voordat iemand je überhaupt heeft afgewezen.”
Dat is geen verwijt. Het is informatie.
Want pas wanneer je ziet wat er in dat korte moment gebeurt, kun je ook ontdekken hoeveel van je keuze werkelijk van jou was.
Waarom de waardering van een ander zoveel gewicht kan krijgen
Waardering doet iets met ons. Een compliment van iemand die belangrijk voor je is kan je raken, net zoals kritiek, afstand of afwijzing dat kan doen. We leven tussen mensen en het zou vreemd zijn als hun reacties ons volledig koud lieten.
De moeilijkheid ontstaat dan ook niet doordat je graag gewaardeerd wilt worden.
Ze ontstaat wanneer de reactie van een ander iets begint te zeggen over hoe jij jezelf ziet.
Stel dat je na een gesprek naar huis rijdt en ineens terugdenkt aan één opmerking. Je hoort opnieuw hoe de ander reageerde, vraagt je af of de toon anders was dan normaal en merkt dat je het gesprek in gedachten begint te reconstrueren.
Had ik dat anders moeten zeggen?
Was ik te direct?
Is hij nu teleurgesteld?
En misschien zit daaronder nog een stillere vraag:
Heb ik het goed gedaan?
Op dat moment probeer je via de reactie van de ander niet alleen te begrijpen wat hij vindt. Je probeert ook gerustgesteld te worden over jezelf.
Wanneer die bevestiging vervolgens komt, merk je hoe snel de spanning kan zakken. Een vriendelijk bericht, een glimlach of een “nee hoor, niks aan de hand” kan genoeg zijn.
Voor even is er rust.
Dat maakt het patroon begrijpelijk. Goedkeuring geeft niet alleen een prettig gevoel van verbinding, maar kan ook de twijfel in jezelf tijdelijk verzachten.
Alleen betekent dit dat je steeds opnieuw naar de ander moet blijven kijken om die rust vast te houden. Je gaat nuances in stemmen horen, gezichten lezen, verklaringen geven voordat iemand erom vraagt en soms al bijsturen voordat er überhaupt een probleem is.
Een korte reactie wordt dan meer dan een korte reactie. Kritiek wordt meer dan informatie over iets wat je hebt gedaan. Teleurstelling wordt meer dan een gevoel van de ander.
Er kan ongemerkt iets aan vast komen te zitten als:
Misschien ben ik te moeilijk.
Misschien ben ik egoïstisch.
Misschien doe ik het niet goed.
Misschien vinden ze me straks niet meer aardig.
En precies daar krijgt de blik van de ander veel gewicht. Niet alleen omdat je de verbinding wilt behouden, maar omdat zijn reactie steeds gemakkelijker bepaalt wat jij op dat moment over jezelf gelooft.
Zo kan iets wat bedoeld is om verbinding te beschermen je langzaam verder van jezelf verwijderen.
Niet omdat de ander te veel macht opeist.
Maar omdat jij steeds vaker zijn reactie nodig hebt om te bepalen of jij zelf nog achter jezelf mag blijven staan.
💡 Waar merk jij dat de stemming of reactie van een ander onmiddellijk invloed krijgt op hoe jij over jezelf denkt?
Wat je werkelijk probeert te voorkomen wanneer je jezelf aanpast
Goedkeuring zoeken draait daardoor lang niet alleen om iets willen krijgen.
Je probeert er vaak ook iets mee te voorkomen.
Misschien vind je het moeilijk wanneer iemand teleurgesteld in je is. Kritiek kan harder binnenkomen dan je zou willen. Of onenigheid roept snel spanning op omdat harmonie en verbinding veel voor je betekenen.
Op zo’n moment kan aanpassen een snelle oplossing bieden.
Je zegt ja en hoeft niet te ontdekken hoe iemand op je nee reageert. Je slikt je mening in en voorkomt discussie. Je begint jezelf alvast uit te leggen, zodat de ander hopelijk begrijpt waarom je deed wat je deed.
De spanning wordt kleiner voordat zij werkelijk hoeft te ontstaan.
Daaronder kunnen gedachten meespelen die zo vertrouwd zijn geworden dat je ze nauwelijks nog opmerkt. Een nee voelt dan niet alleen als een antwoord op een verzoek, maar misschien ook als het risico om lastig of egoïstisch gevonden te worden. Een andere mening raakt aan de mogelijkheid dat je buiten de groep komt te staan. En wanneer iemand teleurgesteld kijkt, kan de conclusie razendsnel zijn dat jij blijkbaar iets verkeerd hebt gedaan.
Dat hoeft niet altijd een diep of ingewikkeld verhaal te zijn. Soms is het eenvoudigweg een reactie die je zo vaak hebt herhaald dat zij vanzelfsprekend is gaan voelen.
Juist daarom helpt het weinig om jezelf alleen maar voor te nemen dat je “minder moet pleasen”.
Veel interessanter is wat er gebeurt vlak vóórdat je jezelf aanpast.
Denk opnieuw aan die collega bij je bureau. Je voelde vrij snel dat je agenda vol zat. Daarna kwam er iets tussen dat gevoel en je antwoord. Misschien was het nauwelijks meer dan een korte spanning en de gedachte:
Hij heeft me nodig. Ik kan hem nu toch niet laten zitten?
Vervolgens zei je ja.
Wanneer je dat proces begint te zien, hoef je je ja niet onmiddellijk verkeerd te noemen. Misschien wil je de volgende keer opnieuw helpen.
Maar je kunt wel eerlijker zien wat er meespeelt.
Je keuze kwam niet uitsluitend voort uit behulpzaamheid. Er zat ook een poging in om de mogelijke teleurstelling van de ander vóór te zijn.
In Waarom inzicht nodig is om patronen te doorbreken gaat het precies over die beweging: niet harder proberen te veranderen, maar eerst helderder zien welke gedachten, aannames en reacties zich blijven herhalen.
En juist wanneer je dat ziet, kan er iets scherpers zichtbaar worden.
Om te voorkomen dat een ander jou misschien afwijst, wijs je soms alvast een stukje van jezelf af.
Niet openlijk en meestal ook niet bewust. Je schuift je grens opzij, slikt een mening in of maakt je behoefte minder belangrijk voordat de ander er überhaupt iets van heeft kunnen vinden.
Daar zit de tijdelijke veiligheid van aanpassen.
Maar ook de prijs.
Wat aanpassen je op den duur werkelijk kost
Dat aanpassen werkt, is precies waarom je ermee door kunt blijven gaan.
Wanneer je ja zegt, voorkom je misschien een ongemakkelijk moment. Wanneer je een andere mening voor je houdt, blijft het gesprek rustig. En wanneer je alvast uitlegt waarom je iets hebt gedaan, verklein je de kans dat iemand er kritisch op reageert.
De winst is direct voelbaar.
De rekening komt vaak later.
Misschien zit je aan het einde van de middag nog steeds achter je bureau omdat je dat extra werk hebt aangenomen. Je collega is allang naar huis. Terwijl jij je laptop dichtklapt, voel je irritatie. Niet alleen over die ene taak, maar over het gevoel dat er voortdurend iets van je wordt gevraagd.
Als dit vaker gebeurt, kun je langzaam gaan denken dat anderen onvoldoende rekening met je houden. Soms is dat inderdaad zo.
Maar soms speelt er nog iets anders: mensen kunnen alleen rekening houden met grenzen die jij zelf voldoende zichtbaar maakt.
Dat kan confronterend zijn.
Misschien heb je jarenlang geprobeerd vriendelijk, flexibel of gemakkelijk te zijn en waarderen mensen dat ook aan je. Alleen worden diezelfde eigenschappen steeds zwaarder wanneer ze niet langer voortkomen uit een vrije keuze.
Je bent behulpzaam, maar komt niet toe aan je eigen werk. Je bewaart de harmonie, maar loopt na een gesprek met spanning weg. Je zegt dat iets prima is en voelt later irritatie omdat het eigenlijk helemaal niet prima was.
Langzaam kan daardoor een vreemde afstand ontstaan tussen hoe anderen jou ervaren en hoe jij je vanbinnen voelt.
Zij zien iemand die veel aankan, weinig moeilijk doet en altijd bereid is mee te denken.
Jij weet hoeveel energie het soms kost om die versie van jezelf overeind te houden.
“Je bewaart soms de rust tussen jou en de ander door de onrust in jezelf te dragen.”
Daar zit misschien wel de grootste prijs van voortdurend goedkeuring zoeken.
Niet dat anderen iets van je vinden.
Maar dat jij steeds minder ruimte overhoudt om te ontdekken wat je zelf eigenlijk vindt, nodig hebt of wilt.
Wanneer je eerst kijkt wat de ander verwacht, daarna wat verstandig overkomt en vervolgens hoe je eventuele teleurstelling kunt voorkomen, komt jouw eigen antwoord steeds achteraan te staan.
Tot je op een gegeven moment oprecht kunt denken:
Ik weet eigenlijk niet meer wat ik zelf wil.
Begrijpen waarom je jezelf bent gaan aanpassen is dan belangrijk. Maar begrijpen betekent niet dat je het patroon voor altijd hoeft te blijven beschermen.
Wat ooit hielp om verbinding veilig of overzichtelijk te houden, kan inmiddels juist de reden zijn waarom je jezelf binnen die verbinding steeds minder laat zien.
Een ander mag teleurgesteld zijn zonder dat jij jezelf hoeft te verlaten
De werkelijke verandering begint meestal niet wanneer je begrijpt waarom je goedkeuring zoekt.
Ze begint op het moment waarop iemand daadwerkelijk iets van jouw andere keuze merkt.
Je collega staat opnieuw naast je bureau.
“Kun jij dit vanmiddag nog oppakken?”
Je voelt dezelfde eerste beweging. Je agenda zit vol, maar dit keer zeg je niet meteen ja.
Je kijkt even naar je scherm en antwoordt:
“Vandaag red ik dat niet meer. Als het morgen kan, wil ik er wel naar kijken.”
Misschien gebeurt er vervolgens helemaal niets bijzonders. Je collega zegt “oké” en loopt verder.
Maar het kan ook anders gaan.
Hij zucht even of kijkt teleurgesteld.
“Jammer, ik had gehoopt dat jij het kon doen.”
En precies daar wordt het interessant.
Je voelt spanning in je buik en merkt hoe snel je wilt uitleggen waarom je echt geen tijd hebt. Misschien schiet zelfs de gedachte door je heen dat je dan toch maar wat langer blijft.
Dit is het moment waarop goedkeuring loslaten iets anders wordt dan een mooi idee.
Je hoeft die spanning niet weg te krijgen en jezelf ook niet wijs te maken dat het je niets kan schelen wat hij vindt. Je kunt gewoon merken dat zijn teleurstelling iets met je doet, terwijl je een paar seconden niets verandert aan wat je zojuist hebt gezegd.
Misschien blijft je nee gewoon staan.
Dat klinkt misschien als weinig, maar vanbinnen gebeurt er iets wezenlijks.
Je ontdekt dat iemand teleurgesteld kan zijn zonder dat jij die teleurstelling onmiddellijk hoeft op te lossen.
Hetzelfde kan gebeuren wanneer je een vriendin laat weten dat je zaterdag niet meegaat. Je ziet dat je bericht gelezen is en er komt niet meteen antwoord. Vroeger had je misschien na tien minuten een tweede bericht gestuurd:
Sorry hoor, het ligt echt niet aan jou, ik ben gewoon zo moe…
Nu voel je de neiging om dat te doen, maar laat je je telefoon liggen.
Niet om afstandelijk te zijn en ook niet om een spelletje te spelen. Je eerste bericht was vriendelijk en duidelijk genoeg.
De stilte mag daarom nog even een stilte zijn.
En het ongemak dat jij daarbij voelt hoeft niet onmiddellijk opgelost te worden door je keuze kleiner te maken of jezelf alsnog te verdedigen.
💡 Wat zou er veranderen wanneer de teleurstelling van een ander niet automatisch betekent dat jij iets verkeerd hebt gedaan?
De ander mag iets voelen over jouw keuze. Jij kunt luisteren naar die reactie en er rekening mee houden. Misschien ontdek je zelfs dat je iets over het hoofd hebt gezien en besluit je alsnog iets te veranderen.
Maar dan verander je omdat je werkelijk iets nieuws hebt gezien.
Niet omdat je de spanning van mogelijke afkeuring zo snel mogelijk kwijt wilt.
“Vrijheid begint niet wanneer afwijzing je niets meer doet, maar wanneer jij jezelf er niet meer voor hoeft te verlaten.”
Verbonden blijven terwijl je ook bij jezelf blijft
Het tegenovergestelde van goedkeuring zoeken is niet dat het je voortaan niets meer kan schelen wat iemand vindt.
Dat zou een vreemde vorm van vrijheid zijn.
Mensen die belangrijk voor je zijn, mogen invloed op je hebben. Een partner mag je raken. Een vriend kan iets zeggen waardoor je opnieuw naar jezelf kijkt. Een collega kan kritiek hebben waar je werkelijk iets van leert.
De beweging zit ergens anders.
Je hoeft jezelf niet uit het gesprek te halen zodra de ander iets anders voelt of vindt.
Stel dat je partner teleurgesteld is omdat jij een avond voor jezelf wilt. Wanneer je sterk afhankelijk bent van goedkeuring, kan zijn teleurstelling al snel voelen als een probleem dat jij moet oplossen. Je begint uit te leggen, te onderhandelen of besluit uiteindelijk toch maar mee te gaan.
Maar er bestaat ook een andere mogelijkheid.
Je kunt horen dat hij het jammer vindt en dat serieus nemen, zonder daar meteen uit af te leiden dat jouw behoefte aan rust verkeerd is.
Dan kunnen twee waarheden naast elkaar blijven bestaan:
Hij had gehoopt dat je meeging.
En jij hebt vanavond rust nodig.
Dat is geen onverschilligheid.
Je sluit zijn gevoel niet buiten en hoeft tegelijkertijd je eigen gevoel niet weg te drukken om ruimte voor het zijne te maken.
Daar raakt goedkeuring zoeken aan autonomie: verbonden kunnen zijn zonder jezelf kwijt te raken. In Autonomie: jezelf niet verlaten om verbinding te bewaren wordt die beweging verder uitgewerkt: de ander serieus nemen zonder jezelf onzichtbaar te maken.
Dat verandert ook de kwaliteit van verbinding.
Wanneer je niet meer voortdurend probeert te raden wat een ander nodig heeft, krijgt diegene de ruimte om het zelf te vertellen. Wanneer je niet ieder ongemakkelijk moment gladstrijkt, kan er een eerlijker gesprek ontstaan. En wanneer jouw ja niet langer automatisch komt, krijgt het ook meer betekenis.
Misschien zal niet iedere relatie daar even gemakkelijk in meegaan. Wanneer mensen gewend zijn dat jij vrijwel altijd beschikbaar bent, kan het wennen zijn wanneer je vaker aangeeft wat voor jou wel en niet past.
Ook dat hoort erbij.
Goedkeuring loslaten geeft je geen garantie dat iedereen jouw grenzen prettig zal vinden. Het geeft je wel de mogelijkheid om te ontdekken welke verbinding er kan blijven bestaan wanneer jij werkelijk aanwezig bent.
En juist daar wordt het verschil duidelijk tussen jezelf terugvinden en je terugtrekken uit de wereld.
Je hoeft niet onafhankelijk te worden van anderen. Je mag nog steeds verlangen naar waardering, liefde en erkenning. Een compliment mag je goed doen en kritiek kan je onzeker maken.
Alleen hoeft die onzekerheid niet meteen te bepalen wat jij vervolgens met jezelf doet.
Misschien blijf je na kritiek eerst even stil en kijk je wat ervan klopt. Soms heb je iets te herstellen of te erkennen. Een andere keer blijkt dat jullie eenvoudig verschillend kijken.
In beide gevallen hoef je jezelf niet automatisch aan te passen om weer gerustgesteld te worden.
Zo wordt loslaten heel praktisch. Niet één groot moment waarop je voorgoed vrij bent van de behoefte aan goedkeuring, maar kleine momenten waarin je eerder merkt dat je blik naar buiten schiet en jezelf weer meeneemt in wat er gebeurt.
De volgende keer dat iemand iets van je vraagt, hoef je misschien niet onmiddellijk te antwoorden. Je kunt zeggen dat je er even over nadenkt. Wanneer een bericht korter klinkt dan je verwachtte, hoef je niet meteen te zoeken naar wat jij verkeerd hebt gedaan. En wanneer iemand een andere mening heeft, kun je die laten bestaan zonder jouw eigen mening direct zachter te maken.
💡 Waar zou jij vandaag één keer bij jezelf kunnen blijven, ook wanneer je niet weet of de ander jouw keuze zal waarderen?
Het zijn geen grote bewegingen.
Maar juist daarin verandert de verhouding.
De blik van de ander verdwijnt niet uit je leven.
Hij is alleen niet langer de enige blik waardoor jij naar jezelf kijkt.
Misschien raakt dit precies aan wat jij al langer meedraagt.
Niet omdat je het niet begrijpt.
Maar omdat het nog iets met je doet.
Wat je vasthoudt, werkt vaak langer door dan je denkt.
Loslaten begint met stilstaan bij wat er vanbinnen om aandacht vraagt.
Samen kijken wat jou vasthoudt →
Eerst rustig verder lezen? Lees wat loslaten echt betekent .
Conclusie: de ander mag iets van jou vinden
Je kunt niet voorkomen dat mensen iets van je vinden. Wie werkelijk tussen anderen leeft, zal soms gewaardeerd worden en soms verkeerd begrepen. Iemand zal blij zijn met je keuze, terwijl een ander precies dezelfde keuze onverstandig vindt.
Wanneer je sterk naar goedkeuring zoekt, probeer je die onvoorspelbaarheid zoveel mogelijk vóór te zijn. Je leest de sfeer, past je woorden aan, legt uit en schuift soms je eigen grens opzij voordat iemand er iets van heeft gevonden.
Dat geeft houvast.
Maar het vraagt ook dat je voortdurend naar buiten blijft kijken.
Loslaten begint wanneer je dat niet meer iedere keer hoeft te doen.
Je mag nog steeds geraakt worden door kritiek. Het kan vervelend zijn wanneer iemand teleurgesteld in je is en afwijzing kan werkelijk pijn doen. Vrijheid vraagt niet dat je daar ongevoelig voor wordt.
Ze vraagt iets menselijkers: dat je jezelf niet alvast verlaat om de mogelijkheid van die pijn te voorkomen.
Dan kan er een gesprek ontstaan waarin de ander iets anders wil en jij toch aanwezig blijft. Een nee hoeft niet hard te worden. Een verschil van mening hoeft niet meteen een bedreiging voor de verbinding te zijn. En een keuze hoeft niet eerst door anderen te worden goedgekeurd voordat jij haar serieus mag nemen.
Misschien lukt dat niet iedere keer.
Dat hoeft ook niet.
Maar iedere keer dat je iets eerder merkt dat je jezelf wilt aanpassen en nog even blijft bij wat voor jou klopt, verschuift er iets. Je leeft dan niet meer uitsluitend vanuit de vraag of de ander jou nog goedkeurt.
Je wordt zelf weer iemand naar wie je luistert.
En misschien is dat uiteindelijk wat goedkeuring loslaten betekent:
niet minder verbonden zijn met anderen, maar jezelf niet langer gebruiken als prijs voor die verbinding.
Wat jij vasthoudt, houdt jou ook vast.
Verder wanneer de blik van anderen te veel gaat bepalen
Goedkeuring zoeken raakt vaak aan de beelden waaraan je probeert te voldoen, de vergelijking met anderen en patronen die ooit houvast gaven. Deze blogs brengen ieder een andere laag daarvan verder in beeld.
- De druk van het perfecte leven – hoe je de onbereikbare droom loslaat en meer rust vindt in een leven dat goed genoeg is
Wanneer je jezelf voortdurend langs een ideaalbeeld legt, ontdek je hier hoe die externe lat spanning en zelfkritiek kan blijven voeden. - Van schijn naar echt: de perfecte illusie van sociale media
Lees hoe zichtbaarheid, vergelijken en bevestiging via sociale media je blik steeds verder naar buiten kunnen trekken — en hoe je weer dichter bij je eigen ervaring komt. - Vasthouden doet meer pijn dan loslaten — doorbreek het
Ontdek hoe rollen, overtuigingen en oude vormen van bescherming eerst houvast kunnen geven, maar je later juist kunnen beperken in rust, eigenheid en vrijheid.
Veelgestelde vragen over goedkeuring zoeken en jezelf blijven
Waarom blijf ik goedkeuring zoeken terwijl ik weet dat ik mezelf daarmee tekortdoe? Goedkeuring kan houvast, geruststelling en verbondenheid geven, waardoor aanpassen op korte termijn logisch voelt. Het wordt belastend wanneer de reactie van anderen steeds meer gaat bepalen wat jij over jezelf denkt of wat je durft te zeggen, voelen en kiezen. Door eerder te herkennen wat je probeert te voorkomen, ontstaat ruimte om niet automatisch hetzelfde te blijven doen.
Hoe merk ik of ik rekening houd met iemand of vooral bang ben voor afwijzing? Kijk vooral naar wat er gebeurt wanneer je overweegt iets anders te kiezen. Als een nee, een afwijkende mening of een eigen voorkeur direct veel spanning oproept over wat de ander van je zal vinden, kan de behoefte aan goedkeuring meespelen. Dat betekent niet dat je tegen de ander in moet gaan, maar wel dat jouw eigen stem opnieuw mee mag tellen.
Hoe kan ik nee zeggen als ik me daarna meteen schuldig voel? Een schuldgevoel kan opkomen wanneer je iets anders doet dan je gewend bent, zonder dat dit automatisch betekent dat je grens verkeerd is. Probeer niet onmiddellijk van dat gevoel af te komen door alsnog ja te zeggen of uitgebreid uit te leggen. Je kunt eerst laten staan wat je hebt gezegd en later opnieuw kijken of er werkelijk iets is waarvoor je verantwoordelijkheid wilt nemen.
Wat kan ik doen als iemand echt teleurgesteld raakt door mijn keuze? Je kunt de teleurstelling van de ander serieus nemen zonder die onmiddellijk te hoeven oplossen. Luister naar wat er wordt gezegd en onderzoek eerlijk of jij iets wilt bijstellen, maar maak onderscheid tussen verantwoordelijkheid nemen en jezelf aanpassen omdat het ongemak van de ander moeilijk voor je te verdragen is.
Betekent goedkeuring loslaten dat ik voortaan alleen moet doen wat ik zelf wil? Nee. De mening van anderen, hun behoeften en hun feedback blijven belangrijk in relaties. Loslaten betekent dat je die kunt meenemen zonder dat hun waardering de voorwaarde wordt waaronder jij je eigen grens, behoefte of keuze serieus mag nemen.