Je pakt je telefoon om even te ontspannen. Een paar minuten kijken, denk je. Voor je het weet ben je twintig minuten verder en heb je tientallen levens voorbij zien komen: een prachtige vakantie, een promotie, een etentje, een sportprestatie, een gelukkige relatie. Er is niets misgegaan en toch voelt je eigen avond ineens anders dan daarvoor.
Dat komt niet alleen door wat je ziet. Terwijl je kijkt, gebeurt er ook iets in jou. Je vergelijkt, vult in, trekt conclusies en gaat soms ongemerkt op zoek naar bevestiging, afleiding of het gevoel dat jij ook goed bezig bent. Dat is begrijpelijk. Social media kan werkelijk verbinden, inspireren en contact mogelijk maken. Maar wanneer je aandacht steeds naar buiten wordt getrokken om vanbinnen iets tot rust te brengen, kan dezelfde tijdlijn je juist onrustiger of leger achterlaten.
Vrijheid zit daarom niet in het wel of niet gebruiken van social media. Ze ontstaat wanneer je eerder gaat merken wat een beeld, reactie of stilte in jou oproept en je niet automatisch hoeft mee te bewegen met wat daarna gebeurt. Dan verschuift er iets: van kijken naar hoe anderen leven, naar opnieuw aanwezig zijn in je eigen leven.
Drie vragen om even bij stil te staan
- Wat gebeurt er in jou wanneer het leven van iemand anders ineens mooier, succesvoller of voller lijkt dan dat van jou? → Juist daar kan zichtbaar worden welke maatstaf je ongemerkt gebruikt om jezelf te beoordelen.
- Waar hoop je op wanneer je gedachteloos blijft scrollen? → Misschien zoek je afleiding, contact of bevestiging, of wil je gewoon even niet hoeven voelen wat er zonder je scherm naar boven komt.
- Wat verandert er wanneer je niet onmiddellijk meegaat met de impuls om verder te kijken? → Soms ontstaat in een paar seconden al genoeg ruimte om te merken wat je eigenlijk nodig hebt.
Je wilde alleen maar even kijken
Het is avond. Je hebt gewerkt, gegeten en eindelijk niets meer wat per se moet. Je ploft op de bank, pakt je telefoon en opent bijna automatisch Instagram, Facebook of LinkedIn.
Niet omdat je iets specifieks zoekt. Je wilt gewoon even kijken.
De eerste berichten doen weinig met je. Een foto van iemand die je kent, een filmpje, iets grappigs. Daarna zie je dat een oud-collega een nieuwe functie heeft gekregen. Mooie titel, enthousiast verhaal, tientallen felicitaties eronder.
Je gunt het hem werkelijk.
En toch gebeurt er iets.
Misschien voel je heel even spanning in je buik en verschijnt bijna gelijktijdig een gedachte die je niet bewust hebt gekozen: hij gaat wel lekker. Je scrolt verder. Iemand is op reis. Een stel viert twintig jaar huwelijk en schrijft hoe gelukkig ze samen zijn. Daarna zie je iemand die een marathon heeft gelopen en een ondernemer die vertelt dat dit zijn beste jaar ooit is.
Tien minuten geleden zat je gewoon op je bank.
Niets aan jouw werk, relatie, lichaam of leven is in die tien minuten veranderd. Toch kan het ineens voelen alsof er iets ontbreekt. Alsof je achterloopt of misschien niet voldoende uit je leven haalt.
Dat is een merkwaardige beweging. Wat je ziet, hoeft helemaal niet nep te zijn. Die promotie kan werkelijk iets moois zijn. Dat stel kan oprecht gelukkig zijn en die reis was waarschijnlijk bijzonder.
Het probleem ontstaat niet doordat anderen iets moois laten zien.
Het ontstaat wanneer hun leven ongemerkt informatie begint te worden over het jouwe.
Ben ik wel ver genoeg?
Doe ik eigenlijk genoeg?
Waarom ziet mijn leven er niet zo uit?
Vanaf dat moment kijk je niet alleen meer naar een ander. Je bent jezelf gaan bekijken door wat je van de ander ziet.
“Wanneer het leven van een ander jouw maatstaf wordt, raak je ongemerkt verder verwijderd van je eigen leven.”
En meestal gebeurt dat zo snel dat je het pas later merkt. Misschien pas wanneer je je telefoon weglegt en constateert dat het ontspannen gevoel waarvoor je hem pakte nergens meer te vinden is.
Wanneer kijken ongemerkt vergelijken wordt
We weten best dat mensen online niet hun volledige leven laten zien.
Je ziet vaker het mooie diner dan de ruzie die eraan voorafging. De finishfoto verschijnt wel, maar de ochtend waarop iemand geen zin had om uit bed te komen meestal niet. Een vakantie krijgt tientallen foto’s, terwijl een gewone dinsdag waarop weinig gebeurt zelden een plaats op de tijdlijn krijgt.
Dat weten we met ons hoofd.
Toch kan één foto genoeg zijn om iets in ons te verschuiven.
Je was tevreden over je werk totdat je die promotie zag. Je vond je vakantie fijn totdat iemand vanuit een tropisch resort postte. Je was tevreden met een rustige zondag totdat je zag hoeveel anderen blijkbaar hadden ondernomen.
Niet jouw werkelijkheid veranderde.
De maatstaf verschoof.
Vergelijken lijkt soms behulpzaam omdat het je een idee geeft van waar je staat. Maar die houvast houdt nooit lang stand. Er is altijd iemand die verder is, mooier woont, meer reist, fitter lijkt, meer succes heeft of een leven leidt dat op dat ene beeld aantrekkelijker oogt dan het jouwe.
Daardoor kan vergelijken een vorm van houvast worden. Je kijkt naar buiten om antwoord te krijgen op vragen die eigenlijk over jou gaan.
Doe ik het goed?
Loop ik achter?
Ben ik aantrekkelijk genoeg?
Is mijn relatie goed genoeg?
Tel ik voldoende mee?
Onder zulke vragen kan een heel menselijke behoefte liggen aan zekerheid, erkenning of erbij horen. Juist daarom werkt de opdracht je moet jezelf gewoon niet vergelijken meestal niet zo goed. De vergelijking vervult namelijk ook een functie: even proberen vast te stellen waar jij staat.
In Als vergelijken een oude reflex wordt — hoe je de controle loslaat en terugkeert naar je eigen midden gaat het verder over die laag. Vergelijken kan een manier worden om houvast buiten jezelf te zoeken, juist op momenten waarop je minder stevig voelt wat voor jou klopt.
Je lichaam kan ondertussen al reageren voordat je precies begrijpt waarom. Misschien merk je lichte onrust, ga je wat oppervlakkiger ademen of voel je spanning in je buik. Zulke signalen vertellen niet automatisch wat een bericht met jou doet of wat de psychologische oorzaak is. Ze kunnen je wel laten merken dat er iets in jou in beweging is gekomen.
Als je daar niet bij stilstaat, is zo’n signaal ook snel weer uit beeld. Er staat immers alweer een volgende post klaar.
En nog één.
Zo kan iets wat begon als ontspannen kijken langzaam veranderen in een stroom waarin je vooral wordt herinnerd aan alles wat jij blijkbaar nog niet hebt, bent of doet.
💡 Bij welk soort berichten merk jij dat jouw eigen leven ineens minder genoeg begint te voelen?
Misschien ligt daar niet het bewijs dat je verkeerd kijkt, maar een ingang naar iets wat in jou graag gezien wil worden.
Wat je eigenlijk zoekt wanneer je blijft scrollen
Er is nog iets interessants aan zo’n avond op de bank.
Je kunt best doorhebben dat het scrollen je niet rustiger maakt en toch doorgaan.
Je voelt wat onrust, maar je duim beweegt alweer. De volgende post kan grappig zijn. Misschien heeft iemand gereageerd. Misschien verschijnt er iets interessants. Misschien voel je je bij de volgende prikkel weer even anders.
Daar hoeft niets problematisch aan te zijn. Soms is een halfuur gedachteloos kijken gewoon prettig. Niet ieder gebruik van social media hoeft een diepere psychologische betekenis te hebben.
Maar soms is er wel degelijk iets anders gaande.
Misschien pak je je telefoon opvallend vaak wanneer je je verveelt, ergens op moet wachten, een gesprek stilvalt of je na een drukke dag thuiskomt en er ineens niets meer van je wordt gevraagd.
Juist dan kan het stil worden.
En in die stilte merk je misschien pas hoe moe je bent of hoe alleen je je voelt. Misschien zit er iets dwars waar je gedurende de dag geen aandacht voor had. Het kan ook veel eenvoudiger zijn: je weet even niet wat je met een leeg halfuur moet en je telefoon biedt onmiddellijk iets.
Dan wordt het scherm niet alleen een plek waar je naartoe gaat.
Het wordt ook een manier om even op afstand te blijven van wat er in jezelf gebeurt.
Dat hoeft helemaal niet bewust te zijn. Je denkt niet: ik voel iets ongemakkelijks, laat ik Instagram openen. Het patroon kan veel sneller verlopen. Je voelt een fractie van onrust, verveling of leegte en voordat je werkelijk hebt opgemerkt wat er gebeurt, is je telefoon al ontgrendeld.
Daarom is de vraag hoeveel minuten je op social media zit niet altijd de interessantste.
Soms is de belangrijkere vraag:
Wat hoop ik daar op dit moment te vinden?
Misschien zoek je gewoon plezier, iets interessants of contact.
Maar misschien zoek je ook geruststelling, afleiding of een kort gevoel van bevestiging.
En soms ontdek je pas wat je werkelijk zocht wanneer je stopt.
Je legt je telefoon weg en merkt dat het gevoel waarvan je even was afgeleid nog gewoon naast je op de bank zit.
“Soms houd je niet vast aan je telefoon. Je houdt vast aan de afleiding die voorkomt dat je hoeft te voelen wat er verschijnt wanneer je stopt.”
Daarmee wordt social media nog steeds niet de vijand. De telefoon heeft niets verkeerd gedaan.
Hij maakt alleen heel zichtbaar hoe aantrekkelijk het kan zijn om steeds iets nieuws binnen te laten wanneer er vanbinnen iets ontstaat waar je liever nog niet bij stilstaat.
Social media kan werkelijk verbinden — en toch iets onbeantwoord laten
Juist omdat social media ook werkelijk iets kan geven, is het zo’n interessant onderwerp.
Misschien heb je via Facebook oude vrienden teruggevonden. Via Instagram blijf je betrokken bij het leven van mensen die ver weg wonen. Via LinkedIn heb je iemand ontmoet met wie later een waardevolle samenwerking ontstond.
En soms kan één bericht op precies het goede moment werkelijk iets betekenen.
Iemand vraagt hoe het met je gaat en meent het. Je leest een verhaal waarin je iets van jezelf herkent. Een foto van familie aan de andere kant van de wereld brengt iemand ineens dichterbij.
Dat is geen schijnverbinding. Dat is verbinding, alleen via een scherm.
Het verschil zit daarom niet zozeer tussen online en offline. Het zit meer in wat het contact werkelijk voor je betekent.
Je kunt honderd reacties krijgen en toch verlangen naar dat ene gesprek waarin iemand doorvraagt. Je kunt tientallen berichten uitwisselen en merken dat niemand echt weet hoe het met je gaat. Andersom kan één korte zin van iemand die jou kent meer nabijheid geven dan een hele avond vol online contact.
Aantal en nabijheid zijn niet hetzelfde.
Dat merk je ook wanneer je zelf iets plaatst.
Je hebt een mooie foto, bent trots op iets wat je hebt gemaakt of wilt een moment delen. Dat is heel normaal. Misschien vind je het gewoon leuk dat anderen meekijken.
Maar nadat je iets hebt geplaatst, kijk je na een tijdje hoeveel reacties er zijn.
En later nog eens.
Wanneer mensen enthousiast reageren, voelt dat goed. Waardering mag ook goed voelen. We zijn sociale mensen; gezien worden doet iets met ons.
Het wordt interessanter wanneer het uitblijven van reacties jouw eigen gevoel over wat je deelde begint te veranderen.
Een uur geleden vond je die foto nog mooi.
Nu vraag je je af of je hem wel had moeten plaatsen.
Wat veranderde er?
Niet de foto.
Niet het moment dat erop te zien was.
Alleen wat je van buiten terugkreeg.
Dan komt een andere vraag dichtbij:
Wat probeer je daar misschien vast te houden?
Is het alleen de post, of hoop je met de reacties ook iets anders bevestigd te krijgen?
Ik doe ertoe.
Wat ik maak heeft waarde.
Ik hoor erbij.
Mensen zien mij.
Daar is niets beschamends aan. We willen allemaal op onze eigen manier gezien en gewaardeerd worden.
Alleen wordt het onrustig wanneer jouw gevoel van waarde steeds opnieuw bevestigd moet worden door iets buiten jou dat voortdurend verandert.
Vandaag krijg je veel reacties en morgen nauwelijks. Vandaag wordt jouw verhaal gezien, terwijl het morgen alweer tussen honderden andere verhalen verdwijnt.
Hoe meer je probeert daar een stevig gevoel over jezelf uit te halen, hoe kwetsbaarder je rust wordt voor iets waarop je weinig invloed hebt.
Misschien is dat een van de redenen waarom social media je soms leeg kan achterlaten. Niet omdat er niets waardevols te vinden is, maar omdat we er soms iets proberen te krijgen wat geen tijdlijn duurzaam voor ons kan dragen.
💡 Wat hoop jij soms van anderen terug te krijgen wat je jezelf op dat moment moeilijk kunt geven?
Het kleine moment waarop je hand alweer naar je telefoon gaat
Later op de avond leg je je telefoon naast je op de bank.
Je hebt genoeg gezien.
Een paar minuten gebeurt er niets. Je kijkt wat om je heen, staat misschien op om iets te drinken of blijft gewoon zitten.
Dan merk je dat je hand alweer richting je telefoon beweegt.
Er was geen melding.
Geen bericht.
Niemand heeft je nodig.
Je wilt gewoon even kijken.
Dat moment duurt misschien maar een seconde, maar het laat veel zien. Een handeling kan zo vertrouwd worden dat je haar uitvoert zonder dat je bewust hebt stilgestaan bij waarom je het doet.
Je hoeft jezelf daar niet op te betrappen alsof je iets fout doet.
Juist het feit dat je het opmerkt, is interessant.
Normaal zijn impuls en reactie bijna één beweging. Er ontstaat een leeg moment en je pakt je telefoon. Iets voelt ongemakkelijk en je opent een app. Je denkt aan die post van eerder en voor je het weet controleer je opnieuw hoeveel reacties erop staan.
Nu zit er ineens iets tussen.
Ik wil hem alweer pakken.
Misschien voel je nieuwsgierigheid, onrust of merk je dat je gewoon moe bent en eigenlijk helemaal geen behoefte hebt aan nóg meer beelden, meningen en informatie.
Je hoeft daar niets mee.
Je hoeft de telefoon niet demonstratief weg te leggen en jezelf ook niet voor te nemen hem voortaan veel minder te gebruiken.
Je merkt alleen wat er gebeurt.
En precies daardoor ontstaat ruimte.
In Zelfbewustzijn: merken wat jou stuurt en weer vrij kiezen gaat het over datzelfde kleine tussenmoment. Niet eindeloos nadenken over jezelf, maar steeds iets eerder herkennen wat er in jou gebeurt voordat een vertrouwde reactie de keuze al heeft gemaakt.
Misschien pak je je telefoon daarna alsnog.
Ook dat kan een bewuste keuze zijn.
Een andere keer merk je dat je eigenlijk liever blijft zitten, iemand opbelt, een boek pakt of naar bed gaat.
Niet omdat die keuzes moreel beter zijn dan scrollen, maar omdat je even hebt kunnen voelen wat op dat moment werkelijk bij je past.
Dat is een ander soort vrijheid dan jezelf allerlei digitale regels opleggen.
Je hoeft je gedrag niet onder controle te krijgen. Je bent alleen weer aanwezig voordat het vanzelf gebeurt.
💡 Wat zou je kunnen ontdekken wanneer je één keer niet meteen doet wat je hand al van plan was?
Daar ligt ook de verbinding met loslaten.
Bij social media gaat loslaten niet over je telefoon wegdoen. Het gaat erom dat je niet ieder beeld, iedere vergelijking, iedere impuls of reactie hoeft vast te houden alsof die iets over jouw eigen waarde zegt.
Je mag zien wat je ziet.
Je mag geraakt worden.
Maar je hoeft niet alles mee te nemen.
Je aandacht terugbrengen naar het leven dat werkelijk van jou is
Een paar uur later staan dezelfde apps nog steeds op je telefoon.
De oud-collega heeft nog steeds zijn nieuwe functie. Het stel is nog steeds twintig jaar getrouwd en de vakantiefoto’s zijn niet minder mooi geworden.
Maar misschien kijk jij er inmiddels iets anders naar.
Je kunt de promotie zien en oprecht blij zijn zonder dat zijn stap onmiddellijk een oordeel over jouw tempo wordt. Je kunt genieten van iemands reis zonder dat jouw avond thuis daardoor minder waarde krijgt.
En misschien merk je soms juist dat een bericht je wél blijft raken.
Dat hoeft niet verkeerd te zijn.
Stel dat je telkens iets voelt wanneer je mensen ziet die vrijer werken, meer buiten zijn of een ander ritme hebben. Je kunt daaruit concluderen dat hun leven beter is en jij tekortschiet.
Maar je kunt ook iets anders ontdekken:
Blijkbaar raakt dit een verlangen van mij.
Dan verandert de functie van wat je ziet.
De ander is geen meetlat meer, maar wordt even een spiegel waarin iets van jouw eigen verlangen zichtbaar wordt.
Dat is een wezenlijk verschil. Je verlaat jezelf niet om het leven van iemand anders te bewonderen, maar gebruikt wat je raakt om dichter bij jezelf te komen.
Hetzelfde geldt voor online verbinding. Je kunt mensen blijven volgen, reageren, delen en contact onderhouden. Je kunt zelfs genieten van waardering wanneer je iets plaatst.
Alleen hoeft die reactie van buiten niet voortdurend te bepalen wat iets voor jou waard is.
Daarom gaat dit onderwerp uiteindelijk misschien minder over schermtijd dan over aandacht.
Je kunt een halfuur online zijn en daarna geïnspireerd je eigen dag vervolgen. Je kunt ook vijf minuten kijken en vervolgens nog uren in je hoofd bezig blijven met één beeld dat iets in je raakte.
De telefoon kan al lang uit zijn terwijl jouw aandacht nog steeds daar is: bij het lichaam van iemand anders, bij die succesvolle ondernemer, bij dat perfecte gezin of bij het aantal reacties dat jij níét kreeg.
En zolang je aandacht daar blijft, ben je zelf ook een beetje daar.
Niet bij degene die tegenover je zit. Niet bij wat je aan het doen bent. Niet bij het gewone leven dat zich op dit moment om je heen afspeelt.
Dat gewone leven is vaak minder spectaculair dan een tijdlijn. Er zit afwas in, een wandeling, een saaie werkdag, een goed gesprek, een maaltijd die niemand fotografeert en een avond waarop eigenlijk helemaal niets bijzonders gebeurt.
Maar het is wel jouw leven.
Misschien zit juist daar iets wat social media je nooit kan geven, simpelweg omdat je het niet buiten jezelf kunt vinden: het vermogen om aanwezig te zijn bij wat er al is, zonder dat het eerst bijzonder genoeg hoeft te lijken voor iemand anders.
Dat betekent niet dat je nooit meer vergelijkt of dat likes je niets meer mogen doen.
Het betekent dat je eerder kunt merken wanneer je aandacht naar buiten wordt getrokken en kunt voelen of je daar nog wilt blijven.
Sommige beelden laat je voorbijgaan. Andere raken je en vertellen je misschien iets over jezelf. En weer andere vergeet je vijf seconden later.
Niet alles hoeft iets over jou te betekenen.
Dat geeft ruimte.
Misschien raakt dit precies aan wat jij al langer meedraagt.
Niet omdat je het niet begrijpt.
Maar omdat het nog iets met je doet.
Wat je vasthoudt, werkt vaak langer door dan je denkt.
Loslaten begint met stilstaan bij wat er vanbinnen om aandacht vraagt.
Samen kijken wat jou vasthoudt →
Eerst rustig verder lezen? Lees wat loslaten echt betekent .
Conclusie: weer terug naar het leven dat van jou is
Aan het einde van de avond ligt je telefoon misschien nog steeds naast je.
Er is niets mis met dat apparaat. Ook de mensen die je hebt gezien hoeven niets anders te doen. Ze mogen hun vakantie delen, hun succes vieren, vertellen hoe gelukkig ze zijn en foto’s plaatsen van momenten die voor hen betekenisvol zijn.
De vraag ligt veel dichter bij jou.
Wat gebeurt er wanneer jij kijkt?
Misschien merk je dat je soms naar buiten gaat om iets te vinden wat je op dat moment zoekt: bevestiging, richting, afleiding of het gevoel dat je erbij hoort.
Dat is menselijk.
Maar wanneer je die beweging eerder begint te herkennen, hoef je er niet automatisch in mee te gaan.
Je kunt merken dat een foto iets in je raakt zonder daar onmiddellijk de conclusie aan te verbinden dat jouw eigen leven tekortschiet. Misschien ontdek je zelfs dat jaloezie of vergelijking een verlangen zichtbaar maakt dat je serieus wilt nemen.
Je kunt ook blijven genieten van reacties en online contact zonder je gevoel over jezelf volledig afhankelijk te maken van hoeveel mensen jou zien.
En soms kun je de telefoon neerleggen terwijl er eigenlijk niets is opgelost.
De oud-collega heeft nog steeds die baan. Een ander ligt nog steeds op een strand. Er is nog steeds iemand mooier, sneller, rijker, fitter of succesvoller dan jij.
Maar je hoeft daar niet meer voortdurend je eigen leven naast te leggen.
Misschien zit iemand naast je. Misschien ben je alleen. Misschien is de kamer stil en gebeurt er een paar minuten helemaal niets.
Ook dat hoeft niet onmiddellijk gevuld te worden.
Want zodra je aandacht niet langer voortdurend naar buiten hoeft om te bepalen hoe jij ervoor staat, komt er ruimte om opnieuw te voelen waar jij zelf eigenlijk bent.
Social media kan je met de hele wereld verbinden.
Maar uiteindelijk bepaalt jouw aandacht of je ondertussen ook verbonden blijft met jezelf.
Wat jij vasthoudt, houdt jou ook vast.
Verder lezen als de buitenwereld ongemerkt jouw maatstaf wordt
Wat je online ziet, kan raken aan veel grotere thema’s: hoe je naar jezelf kijkt, hoeveel richting je buiten jezelf zoekt en hoe gemakkelijk beelden, verwachtingen en sociale normen van buiten ongemerkt iets in jouw eigen leven gaan bepalen.
- De druk van het perfecte leven – hoe je de onbereikbare droom loslaat en meer rust vindt in een leven dat goed genoeg is
Wanneer beelden van succes, geluk en perfectie het gevoel voeden dat jouw eigen leven steeds beter zou moeten, helpt dit blog je onderzoeken welke lat je eigenlijk probeert te halen. - Ben jij gemakkelijk beïnvloedbaar — of leef je eindelijk op jouw eigen kompas?
Wanneer meningen, trends en het leven van anderen harder beginnen te klinken dan jouw eigen gevoel, lees je in dit blog verder over hoe je open kunt blijven voor de buitenwereld zonder jezelf onderweg kwijt te raken. - Blinde gehoorzaamheid herkennen en loslaten — wat het Milgram-experiment je leert over trouw blijven aan je geweten
Wanneer je verder wilt kijken naar de invloed van sociale druk, normalisering en wat ‘iedereen’ lijkt te doen, verbreedt dit blog het onderwerp naar de vraag hoe je trouw blijft aan wat voor jou werkelijk klopt.
Veelgestelde vragen over social media, vergelijken en innerlijke rust
Waarom voel ik mij soms slechter na het scrollen op social media? Dat kan gebeuren wanneer wat je ziet ongemerkt een maatstaf wordt waarmee je jouw eigen leven beoordeelt. De beelden zelf hoeven niet het probleem te zijn; vooral wat ze in jou raken en welke betekenis je eraan geeft, kan bepalen hoe je je daarna voelt.
Waarom blijf ik scrollen terwijl ik merk dat het mij geen rust geeft? Scrollen kan nieuwsgierigheid, afleiding, contact of een kort gevoel van bevestiging bieden. Soms ontdek je pas wat je werkelijk voelde of nodig had wanneer de stroom van prikkels stopt en je de telefoon weer neerlegt.
Is social media vooral schijnverbinding? Nee. Online contact kan warm, echt en betekenisvol zijn. Veel contactmomenten betekenen alleen niet automatisch dat je je werkelijk gezien en verbonden voelt. De kwaliteit van het contact zegt vaak meer dan de hoeveelheid reacties of berichten.
Hoe kan ik minder last hebben van vergelijken op social media? Probeer vergelijken niet onmiddellijk te bestrijden, maar merk op wat de vergelijking in jou oproept. Wanneer je ziet welke vraag of welk verlangen eronder ligt, hoeft het leven van een ander niet langer automatisch een oordeel over jouw eigen leven te worden.
Moet ik minder social media gebruiken om meer rust te krijgen? Minder gebruik kan helpen wanneer je merkt dat social media veel onrust geeft, maar schermtijd alleen vertelt niet het hele verhaal. Minstens zo belangrijk is dat je herkent wanneer je naar je telefoon grijpt, wat je daar op dat moment zoekt en wat er met je aandacht gebeurt nadat je het scherm weer hebt uitgezet.