Beperkende overtuigingen ontstaan wanneer herhaalde aannames zo vertrouwd worden dat je ze voor waarheid aanziet. Wat ooit houvast gaf, kan ongemerkt een grens worden waarbinnen je blijft leven.
Wat ooit begon als een conclusie over jezelf, de ander of het leven, kan langzaam een vaste overtuiging worden. En zodra die overtuiging gewoon voor je wordt, ga je ernaar leven zonder dat je het nog doorhebt. Je kiest dan niet meer vrij, maar vanuit een oud verhaal dat vertrouwd voelt.
Door beperkende overtuigingen los te laten, ontstaat er ruimte. Niet omdat je jezelf iets positiefs aanpraat, maar omdat je gaat zien wat je al die tijd hebt vastgehouden — en wat niet langer hoeft te bepalen wie je bent.
Drie vragen om even bij stil te staan
- Welke overtuiging voelt voor jou zo gewoon dat je haar bijna niet meer bevraagt? → Juist daar kan een oude aanname als waarheid zijn gaan voelen.
- Wat kost het jou om vast te houden aan wat niet meer klopt? → Vaak meer spanning, energie en gemiste vrijheid dan je doorhebt.
- Welke kleine twijfel kun jij vandaag toelaten? → Die twijfel kan het begin zijn van meer rust, ruimte en keuzevrijheid.
Hoe een aanname langzaam waarheid lijkt te worden
Een overtuiging begint vaak niet als overtuiging.
Ze begint als een aanname. Iets gebeurt, en je geeft er betekenis aan. Iemand reageert kortaf, en je denkt: ik ben niet belangrijk. Je maakt een fout, en je denkt: ik kan dit niet. Je wordt afgewezen, en je denkt: als ik mezelf laat zien, word ik niet gekozen.
Op dat moment is het nog een conclusie. Een poging van je hoofd om te begrijpen wat er gebeurt.
Maar wanneer je die aanname vaak genoeg herhaalt, verandert er iets. Ze wordt vertrouwd. Ze gaat voelen als waarheid. En na verloop van tijd zeg je niet meer: “Ik heb de aanname dat ik dit niet kan.” Je zegt: “Ik kan dit niet.”
Dat is het moment waarop een overtuiging gewoon voor je wordt.
Vanaf dat moment hoef je haar niet eens meer bewust te kiezen; ze kiest als het ware met jou mee.
Je merkt niet meer dat je door een oude bril kijkt. Je denkt dat je de werkelijkheid ziet.
Juist daardoor kan een beperkende overtuiging zo lang blijven bestaan: ze voelt niet als beperking, maar als realiteit.
En precies daar begint het vasthouden.
Want wat je gelooft, bepaalt wat je ziet. Wat je ziet, bevestigt wat je gelooft. Zo wordt een oude aanname steeds sterker, totdat ze je keuzes, gedrag en gevoel gaat sturen.
Je houdt dan niet alleen een gedachte vast. Je houdt een werkelijkheid vast die misschien ooit logisch voelde, maar nu te beperkt is geworden.
Wanneer je merkt hoe aannames jouw blik vernauwen, wordt zichtbaar in welke bubbel je misschien al langer leeft. In Leven in je eigen bubbel: hoe onbewuste aannames je vasthouden — en hoe je weer vrijer kunt kiezen lees je hoe oude aannames je keuzes kunnen sturen zonder dat je het doorhebt.
Wat beperkende overtuigingen met je doen
Onze overtuigingen over onszelf, anderen en de wereld vormen de lens waardoor we kijken. Ze sturen ons gedrag, kleuren onze waarneming en bepalen wat we wél en níet durven.
Daardoor bepalen ze niet alleen wat je denkt, maar ook waar je jezelf inhoudt, aanpast of kleiner maakt dan nodig is.
Sommige overtuigingen zijn steunend: “Ik kan leren en groeien.” Of: “Ik mag fouten maken en opnieuw kiezen.”
Maar andere overtuigingen houden je gevangen in een beperkt kader. Ze klinken vaak als vanzelfsprekendheden:
“Ik ben nu eenmaal zo, ik kan niet veranderen.”
“Succes is alleen weggelegd voor mensen met geluk.”
“Als ik faal, betekent dat dat ik niet goed genoeg ben.”
“Als ik mezelf laat zien, word ik afgewezen.”
Deze gedachten voelen soms als harde feiten, maar zijn meestal oude conclusies. Aannames die je zo vaak hebt herhaald dat je ze niet meer als aanname herkent.
Je merkt het in gewone momenten.
Je wilt iets zeggen in een overleg, maar houdt je in. Je voelt spanning in je borst en denkt: laat maar, straks zeg ik iets doms. Je krijgt een kans aangeboden, maar je schuift haar weg voordat je echt hebt gekeken. Je partner vraagt wat jij wilt, en je zegt automatisch: “Maakt mij niet uit”, terwijl je lichaam allang voelt dat je wel degelijk iets wilt.
Een beperkende overtuiging hoeft niet luid te zijn.
Soms fluistert ze alleen maar: doe maar niet.
En precies dat zachte fluisteren kan genoeg zijn om een keuze, gesprek of stap opnieuw uit te stellen.
En omdat die stem zo bekend klinkt, geloof je haar.
💡 Hoe vaak houd jij jezelf tegen op basis van iets wat ooit misschien logisch voelde, maar nu niet meer klopt?
De rugzak vol oude waarheden
Stel je voor dat je een rugzak draagt, volgestopt met overtuigingen. Sommige geven richting. Maar andere drukken je omlaag. Hoe langer je ze meedraagt, hoe normaler het gewicht gaat voelen.
Dat maakt het verraderlijk: je noemt het misschien karakter, voorzichtigheid of realisme, terwijl je eigenlijk een oude last bent blijven dragen.
Je merkt pas hoe zwaar iets was, wanneer je het even niet meer hoeft te dragen.
Een herkenbaar voorbeeld: iemand laat in haar werk telkens de leiding aan anderen over. Ze heeft ervaring, inzicht en kwaliteiten, maar diep vanbinnen leeft de overtuiging: ik ben geen leiderstype. Iedere keer dat er een kans voorbij komt, voelt haar lichaam spanning. Haar adem wordt hoger, haar schouders trekken iets op en haar hoofd zegt: laat iemand anders dit maar doen.
Die overtuiging is niet zomaar ontstaan.
Misschien begon ze ooit als aanname na een ervaring waarin ze werd overruled. Of na een moment waarop iemand zei dat ze niet stevig genoeg was. Eén ervaring werd een conclusie. De conclusie werd herhaald. En langzaam werd het een overtuiging.
Totdat ze niet meer dacht: misschien heb ik geleerd dat ik geen leiderstype ben.
Maar gewoon: ik ben geen leiderstype.
Zo werkt die rugzak.
Je draagt niet alleen gedachten. Je draagt oude betekenissen die zich hebben vastgezet.
Die rugzak kan ook in relaties voelbaar zijn. Bijvoorbeeld wanneer je gelooft dat jij altijd de ander tevreden moet houden. Of in je gezondheid: “Ik kan niet veranderen, want in mijn familie zijn we nu eenmaal zo.”
Iedere context vult de rugzak met een ander gewicht.
En telkens voelt het vertrouwd om die last te blijven dragen, omdat je bang bent wat er gebeurt als je hem neerzet.
Waarom schijnzekerheid zo veilig voelt
Beperkende overtuigingen lijken vaak zekerheid te geven.
Ze geven je het gevoel dat je weet waar je aan toe bent. Ze houden je binnen bekende grenzen. Ze voorkomen dat je iets probeert waarbij je geraakt, afgewezen of teleurgesteld kunt worden.
Dat is precies waarom je ze vasthoudt.
Ze geven je iets om je aan vast te klampen, zelfs wanneer dat houvast je kleiner houdt.
Niet omdat ze vrij maken, maar omdat ze voorspelbaar voelen.
Iemand die gelooft dat de wereld gevaarlijk is, voelt zich misschien beschermd door wantrouwen. Hij hoeft niet opnieuw open te gaan. Hij hoeft niet het risico te lopen dat vertrouwen opnieuw pijn doet. Maar in werkelijkheid leeft hij voortdurend gespannen. Zijn lichaam staat aan. Zijn blik zoekt gevaar. Zijn hart blijft op afstand.
Of denk aan iemand die op zijn werk altijd zegt: “Ik ben niet goed in nieuwe systemen.” Zodra er iets verandert, voelt hij zijn schouders aanspannen. Hij schuift het uitzoekwerk naar een collega, blijft op de achtergrond en bevestigt daarmee precies wat hij gelooft. Niet omdat hij het niet kan, maar omdat de oude overtuiging veiliger voelt dan opnieuw beginnen.
Wat je denkt dat zekerheid geeft, is vaak precies datgene wat je vrijheid ontneemt.
Dat maakt loslaten spannend. Want je laat niet alleen een gedachte los. Je laat een vertrouwde bescherming los.
En zelfs bescherming die je beperkt, kan veilig voelen.
Maar veiligheid die je vrijheid kost, is uiteindelijk geen echte veiligheid meer.
Hoe overtuigingen zichzelf blijven bevestigen
Een overtuiging houdt zelden op bij één gedachte. Ze trekt een web om je heen. Je aandacht gaat vooral naar wat de overtuiging bevestigt.
Als je denkt dat je slecht bent in presenteren, let je vooral op de keren dat je struikelt over je woorden. De keren dat het wél goed ging, schrijf je toe aan toeval.
Als je gelooft dat mensen jou niet serieus nemen, onthoud je vooral de ene blik, de ene stilte, het ene moment waarop iemand niet reageerde. De momenten waarop iemand wél aandachtig luisterde, neem je minder diep op.
Zo lijkt je overtuiging steeds opnieuw bewezen.
Maar vaak is het geen bewijs. Het is een filter.
Je verzamelt dan vooral bevestiging voor wat je al dacht, en mist de momenten die iets nieuws zouden kunnen laten zien.
Soms lijkt het alsof je overtuiging telkens opnieuw wordt bewezen, terwijl je vooral ziet wat bij dat oude verhaal past. Dat is precies hoe bevestigingsbias werkt: je aandacht verzamelt bewijs voor wat je al gelooft. In Zie je wat er is — of wil je geloven wat je ziet? Bevestigingsbias loslaten lees je hoe je dit patroon herkent en weer ruimte maakt voor een ruimere blik.
Voorbeeld: een man die ooit faalde bij een presentatie besluit dat hij niet kan spreken in het openbaar. Jarenlang mijdt hij elke kans om het opnieuw te proberen. Iedere uitnodiging voelt als dreiging. Zijn maag trekt samen, zijn hoofd zoekt redenen om nee te zeggen.
Totdat hij onverwacht iets kleins moet uitleggen aan een nieuwe collega. Het gaat moeiteloos. Zijn collega bedankt hem enthousiast. Dat moment scheurt een barstje in de oude overtuiging.
Niet omdat alles ineens anders is.
Maar omdat hij voor het eerst merkt: misschien was wat ik geloofde geen waarheid, maar een oude aanname die ik ben blijven herhalen.
Zo begint vrijheid vaak.
Niet met een grote doorbraak, maar met een kleine twijfel.
Wanneer een overtuiging in je lichaam voelbaar wordt
Veel overtuigingen klinken alsof ze objectieve feiten zijn.
“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Dat lukt mij toch niet.”
“Mensen zoals ik krijgen zulke kansen niet.”
“Ik moet sterk blijven.”
“Ik mag niemand teleurstellen.”
Maar meestal zijn het geen feiten. Het zijn interpretaties die vertrouwd zijn geworden. Oude aannames die zo vaak zijn herhaald dat ze als waarheid in je systeem zijn gaan liggen.
Je herkent ze vaak niet wanneer alles rustig is.
Je herkent ze op het moment dat iets je raakt.
Kritiek. Stilte. Afwijzing. Een kans. Een keuze. Een gesprek waarin iemand iets van je vraagt. Ineens voel je spanning in je lichaam. Je borst wordt strakker. Je kaken zetten zich vast. Je adem wordt korter. En voordat je het weet, staat de oude overtuiging weer vooraan.
Ik doe het niet goed.
Ik moet dit voorkomen.
Ik mag geen fout maken.
Ik moet zorgen dat de ander tevreden blijft.
Een relatievoorbeeld: iemand gelooft dat hij altijd de ander tevreden moet houden, want anders verlaat diegene mij. Dat voelt als een harde realiteit, maar het is een oude angst die zichzelf herhaalt.
Een gezondheidsvoorbeeld: iemand denkt dat verandering niet mogelijk is omdat het in de familie zit. Daarmee sluit hij zich af voor de vrijheid die nieuwe keuzes zouden kunnen brengen.
Je lijf verzint dit niet. Het laat zien dat iets in jou geraakt wordt.
Maar geraakt worden betekent niet automatisch dat de overtuiging waar is.
Het betekent vooral dat er iets ouds in beweging komt dat aandacht vraagt.
Juist emoties laten vaak zien welke overtuiging onder de oppervlakte meedraait. In Wat je emoties je laten zien over je overtuigingen – en hoe dat meer helderheid en vrijheid geeft lees je hoe spanning, verdriet of angst een ingang kunnen zijn om oude verhalen te herkennen en losser te worden van wat niet meer klopt.
“Zekerheid voelt vertrouwd, maar vrijheid begint vaak daar waar je durft los te laten wat je dacht dat jou beschermde.”
Waarom loslaten ongemakkelijk voelt
Loslaten van overtuigingen klinkt eenvoudig, maar is vaak ongemakkelijk.
Want zelfs een overtuiging die je belemmert, voelt vertrouwd. Ze geeft je een bekend verhaal over jezelf. Je weet waar je aan toe bent, ook al maakt dat verhaal je beperkt.
Vergelijk het met een boom in de herfst. De boom laat haar bladeren vallen, niet omdat dat per se makkelijk voelt, maar omdat het nodig is. Pas als ze loslaat, komt er ruimte voor nieuwe knoppen in de lente.
Veel mensen houden liever vast aan hun oude bladeren.
Gedachten die al jaren meegaan. Rollen die bekend zijn. Verhalen die ooit houvast gaven. Niet omdat ze nog kloppen, maar omdat het onbekende spannend voelt.
Loslaten vraagt dus niet alleen inzicht.
Het vraagt de bereidheid om even zonder oude zekerheid te staan.
Dat voelt misschien niet meteen vrij; het voelt vaak eerst onwennig, omdat je niet langer terugvalt op het verhaal dat je jarenlang richting gaf.
Dat is vaak precies het punt waarop weerstand opkomt. Je hoofd zegt: maar wie ben ik dan zonder dit verhaal? Wat gebeurt er als ik mezelf niet meer klein houd? Wat als ik het probeer en het lukt niet?
Die vragen zijn begrijpelijk.
Maar ze zijn niet altijd richtinggevend.
Soms zijn ze de stem van het oude dat zichzelf wil blijven beschermen.
Niet elke twijfel is dus een waarschuwing. Soms is het alleen de oude overtuiging die haar plek niet wil verliezen.
De verborgen prijs van vasthouden
Elke overtuiging die je niet bevraagt, kost energie.
Het is alsof je een huis blijft verwarmen met de ramen open. Je investeert voortdurend in een systeem dat je uitput. Vasthouden lijkt veiliger, maar in de praktijk ben je steeds bezig met compenseren.
In werk: je neemt nooit het woord, en collega’s zien je niet voor wat je waard bent.
In relaties: je zegt steeds ja, maar vanbinnen voel je irritatie en uitputting.
In je persoonlijke ontwikkeling: je vermijdt nieuwe stappen en bevestigt daarmee steeds weer het idee dat je niet kunt.
Dat is de stille prijs van beperkende overtuigingen.
Je verliest niet ineens je vrijheid, maar stukje voor stukje: in wat je niet zegt, niet kiest, niet probeert of niet meer durft te verlangen.
Je leeft binnen grenzen die je ooit hebt aangenomen, maar niet bewust hebt gekozen.
En hoe langer je dat doet, hoe normaler het voelt.
Totdat je lichaam begint te protesteren. Vermoeidheid. Spanning. Onrust. Een gevoel dat je niet helemaal leeft zoals je zou kunnen leven.
Niet omdat je verkeerd bezig bent.
Maar omdat iets in jou ruimer wil worden dan het verhaal dat je bent blijven herhalen.
💡 Wat heeft het jou tot nu toe gekost om vast te houden aan een overtuiging die eigenlijk niet meer klopt?
Twijfel als opening naar vrijheid
Twijfel wordt vaak gezien als zwakte. Maar bij beperkende overtuigingen is twijfel juist een kracht.
Alleen als je durft te twijfelen aan je eigen aannames, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.
Twijfel is de scheur in de muur waar het licht doorheen valt. De innerlijke stem die zachtjes vraagt: klopt dit eigenlijk nog wel?
Misschien ben ik niet te oud om te veranderen.
Misschien hoef ik niet altijd sterk te zijn.
Misschien is mijn fout geen bewijs dat ik tekortschiet.
Misschien mag ik opnieuw kiezen.
Die twijfel hoeft niet meteen groot te zijn. Je hoeft niet in één keer alles anders te geloven. Je hoeft alleen niet langer automatisch mee te gaan in de oude overtuiging.
Dat is al beweging.
Want waar je niet meer volledig samenvalt met je overtuiging, ontstaat ruimte om anders te kiezen.
Loslaten begint vaak met een klein moment waarin je niet meer volledig gelooft wat je altijd hebt geloofd.
Wat loslaten je brengt
Wanneer je beperkende overtuigingen loslaat, verandert er iets wezenlijks. Niet omdat de buitenwereld plotseling anders is, maar omdat je waarneming verschuift.
Je ziet mogelijkheden waar eerst muren stonden.
Je voelt rust waar eerst spanning zat.
Je merkt dat je kunt kiezen waar je eerst automatisch terugdeinsde.
Dat is misschien wel de grootste verandering: niet dat alles makkelijker wordt, maar dat jij niet meer automatisch door hetzelfde oude verhaal wordt bestuurd.
Voorbeeld: een ondernemer gelooft jarenlang dat hij alles zelf moet doen. Die overtuiging lijkt krachtig: hij is verantwoordelijk, zelfstandig, betrouwbaar. Maar intussen raakt hij uitgeput. Zijn hoofd blijft aan, zijn lichaam wordt moe en zijn werk verliest lichtheid.
Wanneer hij die overtuiging begint los te laten, ontstaat er ruimte om hulp toe te laten. Hij delegeert. Hij ontdekt dat samenwerking geen zwakte is. Zijn bedrijf groeit, maar belangrijker: hij zelf vindt rust terug.
Loslaten betekent hier niet dat hij minder verantwoordelijk wordt.
Het betekent dat hij stopt met vasthouden aan een overtuiging die verantwoordelijkheid heeft verward met alles alleen moeten dragen.
Dat is echte vrijheid.
Niet alles loslaten.
Maar loslaten wat jou vasthoudt.
Overtuigingen die je ongemerkt hebt meegekregen
Niet alleen individuen dragen beperkende overtuigingen. Ook families, bedrijven en samenlevingen doen dat.
In een familie kan de overtuiging leven: wij praten niet over gevoelens. Of: wij moeten hard werken en niet zeuren. Of: mensen zoals wij bereiken dat toch niet.
In een bedrijf kan de overtuiging zijn: zo doen we het hier nu eenmaal. Of: kwetsbaarheid hoort niet op de werkvloer. Of: fouten maken is gevaarlijk.
In een omgeving kunnen zulke overtuigingen zo normaal worden dat niemand ze nog als overtuiging ziet. Ze worden onderdeel van de lucht die je inademt.
Juist daarom lijken ze zo normaal: niemand hoeft ze nog uit te spreken om er toch naar te leven.
Misschien merk je het tijdens een familie-etentje. Iemand zegt: “Bij ons moet je gewoon doorgaan.” Iedereen knikt, alsof het een feit is. Maar jij voelt ondertussen dat je lichaam moe is van dat doorgaan. Dat is het moment waarop een oude groepszin ineens zichtbaar wordt.
Totdat iemand een andere vraag stelt.
Waarom doen we dit eigenlijk zo?
Klopt dit nog?
Wie worden we als we dit blijven herhalen?
Wanneer één persoon besluit een oude overtuiging te onderzoeken, kan dat eerst onrust geven. De groep voelt dat het vertrouwde verhaal beweegt. Maar juist daar kan ruimte ontstaan. Niet alleen voor die ene persoon, maar ook voor anderen.
Soms begint vrijheid met iemand die durft te twijfelen aan wat altijd gewoon was.
Misschien raakt dit precies aan wat jij al langer meedraagt.
Niet omdat je het niet begrijpt.
Maar omdat het nog iets met je doet.
Wat je vasthoudt, werkt vaak langer door dan je denkt.
Loslaten begint met stilstaan bij wat er vanbinnen om aandacht vraagt.
Samen kijken wat jou vasthoudt →
Eerst rustig verder lezen? Lees wat loslaten echt betekent .
Beperkende overtuigingen loslaten in het gewone leven
Je hoeft overtuigingen niet hardhandig te bestrijden. Dat maakt de spanning vaak groter. Het helpt meer om ze rustig zichtbaar te maken.
Merk op wanneer je automatisch kleiner wordt. Wanneer je jezelf inhoudt. Wanneer je iets niet doet omdat een oude stem zegt dat het toch niet kan, niet mag of niet voor jou is.
Stel jezelf dan niet meteen de vraag: hoe kom ik hiervan af?
Begin eenvoudiger.
Welke aanname ligt hieronder?
Hoe vaak heb ik deze gedachte herhaald?
Is dit werkelijk waar, of is het vertrouwd?
Wat gebeurt er in mijn lichaam wanneer ik dit geloof?
En welke keuze zou ik maken als deze overtuiging iets minder macht over mij had?
Dat zijn geen trucjes. Het zijn manieren om ruimte te maken tussen jou en het verhaal dat je bent gaan geloven.
Precies in die ruimte begint vrijheid: je ziet het verhaal, maar je hoeft het niet langer automatisch te volgen.
Want zodra je een overtuiging kunt zien, ben je haar niet meer volledig.
Dan ontstaat er keuze.
Conclusie: vrijheid begint waar oude aannames hun macht verliezen
Wat je gelooft, kleurt wat je ziet. En wat je vaak genoeg aanneemt, kan langzaam een overtuiging worden die als waarheid voelt.
Maar niet alles wat vertrouwd voelt, is ook waar.
Beperkende overtuigingen geven vaak schijnzekerheid. Ze houden je binnen bekende grenzen en lijken je te beschermen tegen pijn, afwijzing of onzekerheid. Maar intussen kosten ze vrijheid, energie en mogelijkheden.
Loslaten betekent niet dat je jezelf iets positiefs moet aanpraten. Het betekent dat je eerlijk ziet welke oude aannames je bent blijven herhalen — en dat je ze niet langer automatisch als waarheid hoeft te volgen.
Misschien begint het vandaag niet met een grote doorbraak.
Misschien begint het met één kleine twijfel.
Eén moment waarop je denkt: klopt dit eigenlijk nog wel?
Eén keuze waarin je niet langer handelt vanuit het oude verhaal.
Eén ademhaling waarin je voelt dat je meer bent dan wat je ooit bent gaan geloven.
Wat je vasthoudt uit angst om zekerheid te verliezen, is vaak precies datgene wat je vrijheid ontneemt.
Dan wordt loslaten geen gevecht tegen jezelf, maar een terugkeer naar keuzevrijheid.
Als oude overtuigingen je keuzes nog sturen
Soms merk je pas hoe sterk een overtuiging is wanneer je anders wilt kiezen, maar toch terugvalt in het oude spoor. Deze blogs helpen je verder kijken naar routine, actie en wat werkelijk van waarde is.
- Leven op de automatische piloot: hoe je routinegedrag doorbreekt en weer met aandacht gaat kiezen
Wanneer oude overtuigingen je ongemerkt laten herhalen wat vertrouwd voelt, helpt dit blog je terug naar bewuste keuzes. - “Weten en Niets Doen is Gelijk aan Niet Weten”: Actie als Sleutel tot Verandering
Als je al weet wat niet meer klopt, maar nog niet beweegt, laat dit blog zien hoe kleine stappen verandering echt maken. - Leven met het einde in gedachten: minder controle, meer rust en betekenis
Wanneer je wilt kiezen vanuit wat werkelijk telt, helpt dit blog je loslaten wat geen ruimte meer verdient.
Veelgestelde vragen over beperkende overtuigingen en loslaten
Hoe herken ik een beperkende overtuiging bij mezelf? Een beperkende overtuiging voelt vaak als een harde waarheid die je kleiner houdt. Je merkt haar aan gedachten als “ik kan dit niet”, “ik ben nu eenmaal zo” of “dit is niet voor mij”. Vaak voel je ook spanning in je lichaam wanneer die overtuiging geraakt wordt.
Wat is het verschil tussen een aanname en een overtuiging? Een aanname is een conclusie die je trekt over iets wat gebeurt. Wanneer je die aanname vaak genoeg herhaalt, kan ze een overtuiging worden. Dan voelt ze niet meer als gedachte, maar als waarheid.
Waarom voelt loslaten van overtuigingen zo ongemakkelijk? Omdat overtuigingen vaak schijnzekerheid geven. Zelfs als ze je beperken, voelen ze vertrouwd. Loslaten betekent dat je tijdelijk zonder oud houvast staat, en dat kan spannend zijn.
Is loslaten hetzelfde als positief denken? Nee. Positief denken probeert vaak een negatieve gedachte te vervangen door een betere gedachte. Loslaten gaat dieper: je ziet wat je vasthoudt, voelt wat het met je doet en maakt ruimte om het niet langer als waarheid te volgen.
Wat levert het op als ik beperkende overtuigingen loslaat? Er ontstaat meer rust, vrijheid en keuze. Je reageert minder vanuit oude automatische patronen en krijgt meer ruimte om te leven vanuit wat nu klopt. Daardoor worden nieuwe stappen mogelijk.
